Pierre Eijgelshoven (69): “Schilderen? Er ging een nieuwe wereld voor me open!”
Inmiddels een bekende Noordhorner, Pierre Eijgelshoven! Wandelend, fietsend, van verre al joviaal groetend. Oppassend op de kleinkinderen, spelend op het veldje bij de Oosterweg/Moeshorn. Tuinierend, een van zijn favoriete bezigheden. In het verleden gewaardeerd lid van de Toneelgroep Noordhorn, vol passie zich in de strijd werpend bij de eerste versies van de Zeskamp, schrijver van historische cahiers over Dorpsbelangen, begrafenisvereniging en Sociëteit ‘Concordia’. En nu? Intensief bezig zijn studie over ‘Koning Willem I en de staatsfinanciën”af te ronden en enthousiast begonnen met schilderen! Pierre Eijgelshoven, Groninger sinds 1970, maar zich allerminst generend voor zijn Limburgse tongval.(Ook al volgde hij al eens een cursus Gronings!) Een veelzijdige persoonlijkheid met een beminnelijke inslag, actief tot en met. Een uitgebreid portret:

Peter Joseph Eijgelshoven, roepnaam Pierre, werd geboren in november 1945 in het kerkdorp Waubach van de vroegere gemeente Ubach over Worms, nu onderdeel van Landgraaf.  Pierre was de oudste zoon in het gezin Eijgelshoven, later volgden Herman en Jos, de jongste, die tot groot verdriet van de familie in 1978 overleed aan botkanker. In Waubach groeide Pierre op, ging hij naar de katholieke lagere school, een jongensschool. (Meisjes hadden hun eigen school, bij de nonnen). Vader Eijgelshoven was huisschilder, heeft als zodanig bovengronds gewerkt op de mijn “Oranje Nassau I”. Moeder Eijgelshoven versterkte de gezinskas door schoonmaakwerk in bejaardentehuizen.
De lagere school in Waubach? Een ‘strenge’ school, “waar de  catechismus van de kapelaan bepalend was”. Toch, “een mooie tijd”, aldus Pierre, “we konden volop spelen, voetballen…” Hoe was je als leerling? “Tamelijk schuchter, maar ik kon goed zingen, belandde vrij snel in het kerkkoor. De dirigent was de meester van de 4^e klas. Gregoriaanse gezangen! Op woensdag- en op zaterdagmiddag, in de kapel!  Vind ik nog steeds mooi! En ik werd misdienaar bij de nonnen, in hun gebouw dat zowel een klooster, als een bejaardentehuis was. En hierin was ook de meisjesschool gevestigd. Ik was dan om 10 voor 7 ’s morgens al aanwezig. Op eigen verzoek, niet ‘gedwongen’! Hoe lang ik misdienaar was? Vanaf de 2^e tot en met de 6^e klas van de lagere school!”

De jonge Pierre op de kermis in Waubach

In 1958 verhuisde het gezin Eijgelshoven naar de naburige ‘Groenstraat’, de bakermat van Pierre zijn ouders. Pierre ging in dat zelfde jaar naar de HBS in Heerlen, het katholieke Bernardinus College voor jongens (orde der Franciscanen), de meisjes hadden hun eigen Clara College, op afstand. Pierre kon goed leren, vond vakken als archeologie en geschiedenis bijzonder boeiend. “Ik tekende tijdlijnen op grote rollen behang! En als kind las ik alles wat los en vast zat, boeken van de buren: Arendsoog, Pim Pandoer, Marjoleintje op het pleintje, het tijdschrift ‘De kleine apostel’..!” Pierre leende boeken in de katholieke bibliotheek, “waar je goed in de gaten werd gehouden”. Hij las eens het boek “Exodus” van Leon Uris. “Kreeg mijn moeder het boek toevallig in handen en zei ze: ‘Dat mag je niet lezen!’ Wat bleek? Er kwam een vrouw in een peignoir in voor…..” Andere tijden, andere zeden….. De overgang naar de HBS markeerde in Pierres ontwikkeling wel een nieuwe fase. “De tijd van relativeren, van afstand nemen, kritisch naar preken luisteren. Mijn schuchterheid werd minder. Leraren onderuit halen? Er zijn grenzen!” Pierre werd redactielid van de schoolkrant “Binden en bouwen”, samen met o.a. Jo Ritzen, de latere minister van Onderwijs. “Al moet je je bij het redactiewerk ook weer niet te veel voorstellen. Ik haalde vooral advertenties op, een leerzame bezigheid!” Eén keer baarde een artikel van Pierres hand opzien, toen een leraar tijdens een interview onversneden kritiek uitte op een andere school voor voortgezet onderwijs (waar die leraar zelf ook les gaf…) “
Mijn beste jaren? De 4^e en 5^e klas! Heb er genoten van de vele literatuur en ik was goed in economie en geschiedenis. Ik wilde geschiedenis studeren, maar ‘de pater’ zei: “Niet doen! Kies voor economie, daarin zit meer brood!” Pierre haalde in 1963 zijn eindexamen en ging voor zijn economiestudie naar de Katholieke Hogeschool in Tilburg. “Inwonend bij een gezin, zoals toen vaker gebeurde. Bij Jan Verschoor, een niet meer zo fanatieke katholiek, was ooit Nederlands kampioen hink-stap-sprong! Zijn vrouw was overigens protestant!” In Tilburg ontmoette hij zijn latere vrouw, Myra Römer, die een opleiding volgde aan de Katholieke Leergangen: Tekenen, schilderen, kunstgeschiedenis… (Myra zou in Amsterdam studeren, maar door ‘traag handelen’ op haar eiland van herkomst Curaçao was er in de hoofdstad geen plaats meer…) “Myra ontmoette ik via jeugdvrienden die ook schilderden. We raakten bevriend, maar kregen ‘pas’ verkering in 1967.” Wat had jij vroeger met meisjes? “O, ik was heel vaak verliefd, ik vond meisjes leuk, al vanaf de lagere school. Nee, dat leidde meestal niet tot verkering…” Pierre studeerde in april 1969 af in Tilburg. In diezelfde maand, op 25 april 1969, trouwden Myra en Pierre, voor de wet. “En daarmee maakte ik een entree in een heel interessante familie!” Pierre genoot van de spaarzame bezoeken aan Curaçao, het weer, de sfeer, het landschap. “Het riep gevoelens op die ik kende uit boekjes zoals het Prisma-deeltje over “Piraterij in het Caribisch gebied”! Een warme familieband, en ik heb ontzettend veel gehouden van mijn schoonmoeder!” Intensief heen en weer reizen was er niet bij, te duur. “Toen wij voor de wet trouwden, hadden mijn schoonouders mij nog niet gezien. En Myra haar vader stierf betrekkelijk vroeg, op 56-jarige leeftijd. Hadden we elkaar nog maar één keer ontmoet, in Nederland!” Op 9 augustus 1969 trouwden Myra en Pierre voor de kerk, waarbij de moeder van Myra aanwezig was, evenals Myra haar jongste zus en broer(tje) Oskar. Tijdelijke woonplaats: Tilburg. Myra moest nog een jaar studeren, Pierre werd opgeroepen voor militaire dienst, hij verbleef in Blerik, Den Bosch en Oirschot. “Ik werd ingedeeld bij de beheerder, zat al te dicht bij de keuken. In dienst ben ik kilo’s aangekomen…!” Pierre mocht twee maanden eerder afzwaaien wegens zijn benoeming als wetenschappelijke medewerker aan de RUG, de Rijksuniversiteit in Groningen. (Later wetenschappelijk hoofdmedewerker, promotie in juni 1982). Pierre vertrok dus naar het hoge noorden en ging voor enkele maanden op kamers in de Herman Colleniusstraat, bij de A-weg. Na het afstuderen van Myra ging het jonge paar in Haren wonen, in een appartement, van 1970 tot 1973. (Myra kreeg lesuren in Haren, aan de MULO, en in Leek. Dáár is ze haar hele carrière gebleven)

Pierre, kersverse Noordhorner, als deelnemer aan de wielerronde

Het lange hoofdstuk ‘Noordhorn’ begon in de zomer van 1973, toen Pierre en Myra verhuisden naar de Noordwijkweg 22. “Ik ben geboren en getogen in een dorp”, aldus Pierre, “en ik ben een dorpsjongen gebleven!” Het eerste contact in Noordhorn? “Dat was met Dick en Ginie Bakker… Nee, wacht, eigenlijk met zoon Gerrit! Stonden we bij ons huis in aanbouw te kijken, kwam er een jongen met krullen op ons af: “Willen ie ook n kop kovvie??!” De vriendschap met de familie Bakker is gebleven, ook na het te vroeg overlijden van Dick. “Mijn eerste dorpsactiviteit? Het graven van een flinke gleuf bij de vroegere Dörpsstee met o.a. Willem Schuringa! In het begin deed ik ook altijd actief mee aan de ‘Zeskamp’, met een buurtteam! En ik heb zo’n elf jaar bij de Toneelclub gezeten met als hoogtepunt de optredens in “De Gouden Leeuw”! In die jaren heb ik diep respect gekregen voor regisseur Marten Japenga! Het contact met de toneelgroep kwam tot stand via Wilma Boer na gesprekken bij Sip en Tineke in het café ‘Welgelegen’! Een prachtige periode in de goeie tijd van het café! Het zat er op vrijdag bijna altijd vol! Waarom ik stopte met toneel? Ach, voor mij was de uitdaging weg en dan kun je beter ophouden.” Bestuurswerk? “Nou, in de periode 1981-1989 ben ik vice-voorzitter van het parochiebestuur geweest, bij pastoor Frans Oostrum. Later zocht ik hem nog wel eens op in het verzorgingstehuis. Nee, een bestuurder ben ik niet, ik ben ook nooit weer in een bestuur gaan zitten! Ik ben een beetje een piekeraar, denk vaak te lang na over besluiten e.d.” Wat Pierre wel deed, was schrijven over het verleden van zijn woonplaats. Eerst over de Sociëteit Concordia: “Toen ik bij de kaartclub “Concordia” kwam, bestond de sociëteit 125 jaar! Er was al eens een jubileumboek verschenen (van de hand van oud-voorzitter L.J.Lodewegen), ik besloot een boekwerkje te maken over de allereerste periode, 1882-1900. Hoe zag Noordhorn er toen uit? Hoe leefden de mensen? Etc. Op verzoek van Leendert Meijer heb ik daarna ook zoiets gedaan voor de begrafenisvereniging “De Laatste Eer”. En het derde geschrift werd er eentje over Dorpsbelangen Noordhorn, toen die vereniging 50 jaar was geworden! Publicatie nummr 3! Daarbij ging het erom een beeld te schetsen van het dorp in de jaren vijftig, zestig. Hieraan heb ik veel plezier beleefd, vooral ook omdat het vaak ging over mensen die ik heb gekend, zoals fietsenmaker Sijtse de Vries, de vader van Klaas en Hanna!”
Waarmee Pierre zich vandaag de dag vooral bezig houdt? Met oppassen, sporten, tuinieren en werken aan zijn ‘magnum opus’, zijn levenswerk bijna, voortgekomen uit zijn vakgebied ‘Openbare Financiën’. Een boek over “De openbare en geheime staatsfinanciën onder koning Willem I”! In 1975 is oudste zoon Matthijs geboren, in 1979 Tobias. Beiden hebben nu hun eigen gezin, respectievelijk wonend in Weesp en in ‘Gravenburg’ Hoogkerk, behorend bij de Stad. Matthijs heeft twee zoontjes, Tobias twee dochtertjes. Vier kleinkinderen dus voor Pierre en Myra die met genoegen oppassen (“maar niet meer dan twee dagen per week!” aldus Pierre). En het sporten? “Sinds 1982 sport ik elke dinsdagmiddag in de Folkingedwarsstraat”, zegt Pierre, “en die dinsdagmiddag is me heilig! Ik zou het niet willen missen!” En koning Willem I? “Ja, dat begon met een artikel over de staatsfinanciën 1945-1995! Toen dacht ik: ‘Hoe zou dat vroeger zijn geweest? In de periode toen het koninkrijk ontstond? Er was alleen maar over geschreven door historici en die hadden niet altijd gelijk, vond ik. En wat doe je dan? Dan ga je op onderzoek uit en probeert hun ongelijk aan te tonen. Wetenschap bestaat nu eenmaal bij de gratie van nieuwe vondsten!” Het eerste door Pierre geschreven artikel werd in 2002 goed ontvangen, dat bleek een aansporing. In 2004 stopte hij vervroegd met zijn universitair docentschap. Vanaf dat moment hield hij zich continu bezig met de financiële huishouding van koning Willem I, vooral ook met de geheime financiën, “ik wilde weten hoe het in elkaar zat!” Pierre toog vaak naar Den Haag, naar het Nationale Archief. “Monnikenwerk! Heel veel cijfers, terwijl je er heel goed van bewust bent dat de presentatie wel leesbaar moet zijn. Dus zullen de cijfers vooral in bijlagen worden ondergebracht.” Overdag is Pierre dus vooral met koning Willem I bezig, en met zijn tuin, met hart en ziel.

Oostzijde Noordhorn in de winter

Voor ’s avonds is er een nieuwe hartstocht: Schilderen! “Ik ga met kleuren naar bed!” Sinds maart 2012 is Pierre met doek, penseel en verf aan de slag gegaan. (Niet zo verwonderlijk, zijn vader schilderde, zijn overleden broer Jos schilderde en vooral onder invloed van eega Myra vertoefde hij meermalen in musea en kunstboeken…) “Hoe dat zo kwam? In 2012? Het drong zich als het ware op! Het was op een moment dat Myra naar Limburg was, mijn moeder was gevallen en had continue zorg nodig. Toen dacht ik ineens: ‘Ik ga naar de Stad, naar Flokstra, en haal doek, penselen en verf!’ Ik maakte mijn eerste schilderij, en een tweede! Het was of er een nieuwe wereld voor me open ging!” Toen echtgenote Myra uit het zuiden terugkeerde was ze positief verrast! (“En aan haar oordeel hecht ik veel waarde, zij heeft er verstand van!”) Pierre blijkt een sterk gevoel voor kleur te hebben en heeft creatieve durf. “Een schilderij moet een verhaal vertellen en het moet interessant zijn om naar te kijken.” Inspiratie put Pierre zowel uit Groningen als uit Limburg, wat het landschap betreft. “Myra heeft een groot ruimtelijk inzicht, maar ze houdt zich vooral op afstand. Van haar heb ik wel geleerd om op de compositie te letten. Op dit moment verdiep ik me intensief in het perspectief, door middel van het schilderen van woonwijken op Curaçao bijvoorbeeld.”

“Laagland”

Wie benieuwd is naar schilderwerk van Pierre Eijgelshoven, kan terecht in Vierhuizen, in “d’Olle Pastorie” (Hoofdstraat 28), bij Martin en Irene Japenga.  Wel eerst even bellen… (Tel. 06-33585864) De schilderijen blijven er hangen tot juni 2015! Intussen heeft Pierre al weer een nieuwe uitdaging gevonden, hij blijkt ook gevoel voor tekenen te hebben. Een denker en een doener, deze actieve Noordhorner, sinds 1973.  (JB)

’t Haanveld (Limburg)

Toelichting: Pierre kwam vaak langs deze plek in Zuid-Limburg, als hij van het station naar het ouderlijke huis liep, op weg naar zijn moeder. (Pierres moeder is inmiddels overleden, het ouderlijke huis is verkocht).

Eerder in beknoptere vorm verschenen in “Noordhorn NU”, december 2014 (11e jaargang, nummer 11), maandelijks orgaan van de Vereniging Dorpsbelangen Noordhorn.