Henk Koot (69) – Boekstaver 100 Jaar THN
Henk Koot (69) Noordhorner sinds 1977, heeft aan de hand van oude notulenboeken en ordnerinhouden de geschiedenis van Tennisbond ´Het Noorden´ geboekstaafd. De bond, in tennisland overbodig geworden, vierde vorig jaar nog het 100-jarig bestaan. Dit jaar is er met het gereedkomen van het boekwerk een stevig uitroepteken achter de THN gezet, de bond is geschiedenis geworden. Een gesprek met auteur Henk Koot:
Henk Koot is van oorsprong geen noorderling. Hij werd geboren in het Oude Rijn-ziekenhuis nabij Domstad Utrecht in de strenge winter van 1947. Henk is de een na jongste in het vijf kinderen tellende gezin van banketbakker Koot. Aan de oostkant van stad Utrecht, in de wijk Witte Vrouwen (ooit stond er een klooster), groeide hij op en ging er naar de kleuter- en lagere school. Voor de middelbare school, de 1ste Chr. HBS, moest hij naar de binnenstad. Tien minuten op de fiets, tussen de middag thuis eten. “Het is nu een heel andere tijd, maar toen waren er veel minder auto´s, werd er gefietst!” In 1964 haalde Henk zijn HBS-diploma en ging aan het werk op de Twentsche Bank, een voorloper van de ABN-AMRO. “Nee, studeren zag mijn vader niet zitten….” Henk kwam wel in aanraking met het studentenleven, daar de studentensociëteit in de directe omgeving van zijn werkplek stond. Dat studeren, dat leek hem wel wat…. Vooreerst kwam het er niet van, hij bleef drie jaar bij de Twentsche Bank, moest toen in militaire dienst en ging in de zomer van ’68 vervroegd met verlof. Het moment om alsnog aan het studeren te gaan, in Groningen, “Verweggistan, voldoende ver van het ouderlijke huis!” Overigens was het noorden niet helemaal onbekend terrein voor de familie Koot. Henk was al meerdere keren op de fiets naar Friesland getogen (o.a. naar de jeugdherbergen in Grouw, Sneek…) om deel te nemen aan zeilcursussen. Bovendien werd Henk gewaar dat de wortels van zijn moeder in het noorden lagen, in Feerwerd en in de Stad. Als 1ste studie koos Henk ‘Bedrijfseconomie’, hij nam er als 2de studie “Rechten” bij. Tijdens zijn studieperiode (1968-1975) werd hij ‘student/assistent’ en na zijn afstuderen begon hij een loopbaan in het onderwijs. Korte tijd op de Rijks HBS en het Willem Lodewijk Gymnasium, daarna op de HEAO (Hoger Economisch en Administratief Onderwijs). Hij bleef er tot 2005, lesgevend in ‘bedrijfseconomie’. Vier dagen per week besteedde Henk aan de HEAO. De 5e dag was voor de opbouw van een eigen praktijk als ‘financieel-juridisch adviseur’. Daar voegde hij later ‘accountancy’ aan toe. De eigen praktijk heeft hij nog steeds, al neemt hij geen klanten meer aan. “Of het moet al om iemand gaan die ik aardig vind en er grote problemen op tafel liggen!” Henk stopte zijn beschikbare tijd en energie niet alleen in zijn studie, maar had ook oog voor de verleidelijkheden in de ‘buitenwereld’. Hij trad toe tot “Bragi” (= god van de zang), het Groninger Studenten Muziek Gezelschap. Hier ontmoette hij Joan de Vos, uit Apeldoorn afkomstig. De vonk sloeg over, in 1974 zijn Joan en Henk getrouwd. Joan bekwaamde zich in ‘Informatica´ en heeft gewerkt bij de gemeente Groningen. Bovendien was zij een verwoed tennisser (in Groningen bij GLTB). Zo kwam Henk via Joan de tenniswereld binnenwandelen.
oude tennisbaan, ‘voor de oorlog’, let ook op de kleding!
Wonen deed het paar in de Groninger Concordiabuurt, `op het land van mijn grootmoeder…!` Tot 1977, toen de Stad werd verruild voor Noordhorn. `Het was ten tijde van de treinkaping bij De Punt. Ik hoor nog ´s morgens vroeg de straaljagers over ons huis denderen…` Eerst gewoond aan de Verlengde Oosterweg, nu aan de Noordwijkweg. Wat het tennissen betreft: Joan maakte de overstap naar TIOL en droogde in haar eerste partij meteen haar uitdager af met 6-0 en 6-0, haar visitekaartje afgevend…. Het tennissen was als recreatieve bezigheid in de beginjaren van de 20ste eeuw overgewaaid vanuit Engeland. De familie Mansholt speelde daarbij in het noorden een belangrijke rol. Toen nog voorbehouden aan het boerenmilieu, “tennis had een sociale functie, het dansen en meiden versieren was er onverbrekelijk mee verbonden….” Je kon niet zo maar lid worden, je werd voorgedragen, gewogen en soms te licht bevonden. Later verdween deze ballotage en traden ook sportievelingen uit de burger- en arbeiderskringen toe. In Henk werd binnen TIOL een bekwame penningmeester herkend. Niet alleen tennisballen, maar vooral getallen bepaalden de plek voor Henk binnen het Zuidhorner tennisgebeuren. Later kreeg hij de voorzittershamer in zijn handen gedrukt en ook die wist hij vaardig te hanteren.
Henk, zeilend op de Waddenzee.
Een andere liefhebberij bleef Henk trouw, de zeilsport. Niet alleen in het nabije Friesland op de meren, ook op de Waddenzee en het Lauwersmeer. En verder, toen Henk met vrienden ging zeezeilen. “The best ship is your friendship!” Doel was vaak het Griekse en Turkse gebied. ´s Winters werd er regelmatig geskied in Oostenrijk.
Henk als acteur op de Piloersemaborg.
En de politiek? Hierover is Henk niet zo juichend, hoewel hij vier jaar gemeenteraadslid was (1994-1998) en zelfs nog een half jaartje lid van Provinciale Staten. De politiek in de regio bleek voor hem te stroperig en te moeilijk in beweging te krijgen. “Paste niet bij mijn karakter. Ik wil graag iets bespreken, liefst problemen ter plaatse bekijken, besluiten nemen en hup, verder gaan. Dat bleek vaak niet mogelijk.” Nog een andere liefhebberij waar de laatste jaren meer tijd voor beschikbaar kwam, het ´schilderen´. Henk volgde zelfs een jaar lang de Vooropleiding Klassieke Academie. Het schilderen zelf past overigens wel binnen het familiepatroon. Meer familieleden weten de amateurschilderkunst te waarderen. Wat Henk nog te binnenschiet en een plaatsje verdient in dit verhaal is zijn medewerking aan het organiseren van de Jazz Fiets Toer in het Noordelijk Westerkwartier. Concerten op meerdere locaties, al zo´n 30 jaar lang!
En de toekomst? Afbouwend verder gaan met zijn praktijk als financieel-juridisch adviseur, maar ook ´de zolder opruimen´. En zeilen natuurlijk, en skiën, “al doen we dat toch wat minder intensief nu de jaren iets meer gaan tellen”. Het wonen in Noordhorn bevalt Henk en Joan nog steeds. “Heerlijk rustig, ook ´s zondags! Stress is er al genoeg, laat Noordhorn vooral Noordhorn blijven!” (JB)
Henk Koot op het Griekse Rhodos.
THN – Tennisbond “Het Noorden” 100 jaar tennis in het Westerkwartier der provincie Groningen – 1915-2015.
Als lid en bestuurder van tennisvereniging TIOL (Tennissen Is Onze Lust) was auteur Henk Koot thuisgeraakt in de regionale tenniswereld. Later werd hij voorzitter van de nog bestaande tennisbond “Het Noorden” en kreeg voldoende gelegenheid in die grotere tenniskeuken te kijken. Jaren geleden werd besloten een boekwerk samen te stellen, maar tijdgebrek stond realisering in de weg. Vanaf januari 2016 heeft Henk Koot er schrijfwerk van gemaakt aan de hand van oude notulenboeken en goed gevulde ordners. Ruim een half jaar had hij nodig om het jubileumboek te kunnen presenteren. Dat gebeurde op 11 juli jongstleden in “De Gouden Leeuw” aan de Langestraat in Noordhorn, op steenworp afstand van de plek waar ooit tennisclub TIOL werd opgericht, in 1909. Samen met verenigingen uit Aduard, Bedum en Grijpskerk werd in 1915 besloten een bond op te richten, “Het Noorden”. Die bond kon dan bijvoorbeeld toernooien organiseren in het werkgebied ‘Westerkwartier en omstreken’. Het ging in de eerste decennia vooral om de boerenjeugd die prijs stelde op meer vertier, aangevuld met jongelui uit de ‘hogere burgerkringen’. Ballotage voorkwam dat er ‘ongewenste personen’ de gelederen der tennissers kwamen verzwakken, sociaal gezien. Pas in de jaren zeventig verdween de ballotage en maakten diverse tennisclubs in de jaren daarna een stormachtige groei door. Ze groeiden de overkoepelende bond “Het Noorden” ‘boven de kop’ en konden zelf activiteiten ontplooien die anders door de Bond werden geregeld zoals het organiseren van toernooien…Ook de Nederlandse Lawn Tennis Bond had uiteindelijk een sterke positie gekregen in het noorden. Dat betekende een zodanige uitholling van de taken van Tennisbond “Het Noorden” dat deze eigenlijk met een lege portefeuille bleef zitten. Het bestaan werd gerekt om nog een keer groot feest te kunnen vieren ter gelegenheid van ‘100 jaar THN’. Dat grote feest kwam er, op 27 juni 2015 op de tennisbanen van TIOL in Zuidhorn. Nu is ook het uitroepteken achter het THN-bestaan klaar, want als zodanig mag het gereed gekomen jubileumboek wel worden beschouwd. Een knap stukje werk van een erudiete auteur, Henk Koot (en de tenniswereld) van harte proficiat! Het boek bevat een schat aan gegevens en verhalen. Mensen die geïnteresseerd zijn, kunnen het jubileumboek voor 15 euro aanschaffen via samensteller Henk Koot. De Historische Kring Zuidhorn heeft een exemplaar gekregen en er is een exemplaar beschikbaar voor de openbare bibliotheek. (ISBN/EAN: 978-90-819190-1-2, een uitgave van de Stichting Abdijconcerten Aduard)
OPROEP 1: In het bestaan van de tennisbond “Het Noorden” hebben WISSELBEKERS een belangrijke rol gespeeld. Vanuit sport-historisch gezichtspunt bekeken zijn ze waardevol. Een van deze bekers staat in het Groninger Museum, een tweede is nog thuis bij oud-THN-bestuurslid en auteur Henk Koot. De derde beker is zoek. Het gaat om de drie-bonden-beker die in 1937 is uitgereikt aan Zuidhorner Ru Weitering, ooit vermaard sportbestuurder en ook in tenniskringen een bekende naam. Wellicht dat er nog nazaten zijn die de verdwenen wisselbeker weten te vinden.
OPROEP 2: NOTULENBOEKEN, van welke vereniging dan ook, vormen historisch waardevol materiaal. Ze moeten eigenlijk verloren gaan. Graag het verzoek om oude notulenboeken, ook van verenigingen die ter ziele zijn, ter beschikking te stellen van de GRONINGER ARCHIEVEN.
Eerder gepubliceerd in “Noordhorn Nu”, 13e jaargang nr. 9, september 2016 (maandelijks orgaan van de Vereniging Dorpsbelangen Noordhorn)
Noordhorn heden en verleden 