Noordhorn heden en verleden

Werk aan de winkel bij nummer 37 aan de Rijksstraatweg

De Noordhorner draad weer oppakken kost even moeite…. (Zeker als het superzomers is). Maar hoe ongewoon de weergoden het ook met ons voor hebben, bij ons moet er brood in de trommel, dus op naar de bakker voor het ongesneden waddenbrood. En dan kan je het niet negeren, de grijper bij het verwaarloosde huis (nummer 37) aan de Rijksstraatweg. Het pand staat al geruime tijd leeg. De heer en mevrouw Bakker die hier jarenlang op hun geheel eigen wijze woonden, konden fysiek niet meer uit de voeten en zijn naar ‘elders’ verhuisd. Ook dit is zo’n huis met een (mij) niet al te bekend Noordhorns verleden, een woonstee die leidt tot mijmeringen en fantasieën. Beetje geheimzinnig vond ik het altijd wel, vooral toen de huishond nog actief was. Langzamerhand verdween de gevel wel erg opvallend achter het weelderige groen.

Groen alom en een stevige, nieuwe dam in plaats van het oude bruggetje

Wat gaat er gebeuren met dit huis? Is het na de langdurige leegstand nou al of niet in andere handen overgegaan? (Ja, een zekere dorpsnieuwsgierigheid kan mij niet worden ontzegd….) Of wordt het, zoals de kraanmachinist suggereert, gesloopt en komt er een nieuw landhuis op dit stuk grond? Is de dam sowieso nodig om het zware verkeer een veilige toegang tot het terrein te garanderen? De nabije toekomst zal het leren…
O ja, mochten er Noordhorners of oud-Noordhorners zijn die meer weten over dit historische pand? Bewoners uit het verleden, architect, bouwjaar etc…. Ik hou me aanbevolen! (jan_b@hetnet.nl)

Fors gegraven, stevig (aan)gestampt bij Rijksstraatweg 37

©foto’s: jan blaauw, 19 08 2009

Vrijdagmorgen jongstleden zei mijn gezondheid: “Bekijk het maar!” Zo beroerd als een hond, overgeven (had ik al vrij lang niet meer gepraktiseerd…), afwijkende lichaamstemperatuur, misère… Nee, geen Mexicaanse griep, dát is in ieder geval wel duidelijk. Vanmiddag heb ik voor het eerst de computer weer aangezet, de bedlegerigheid eist haar tol, maar het gaat denk ik wel weer, al is het voorlopig “Kalm aan!” Onkruid vergaat niet, maar…. Beetje begrip graag, de trein moet langzaam maar zeker weer op gang komen.

Het bericht gonsde al een poosje in de Noordhorner wandelgangen: café ‘Welgelegen’ (met nog steeds de vertrouwde naam van S.v.d.Veen, al is Sip al geruime tijd geleden overleden…) staat te koop! Caféhoudster Tieneke van der Veen-Pijpker, inmiddels 65 jaar, geeft de pijp aan Maarten, fysiek is het voor haar niet meer te doen. Daarmee dreigt Noordhorn zijn laatste café te verliezen en dat zou zonder meer een verarming zijn. De openingstijden van ‘Welgelegen’ waren de laatste jaren al beperkt, noodgedwongen. Sluiting zou echter een forse aderlating voor Noordhorn betekenen. Het is een historische plek, ook een aansprekende plek in het dorp, daarvan getuigde de drukte tijdens de jaarlijkse braderie bijvoorbeeld, of bij de Noordhorner wielerronde. Die hoogtijdagen zijn te spaarzaam voor brood met beleg, ‘café houden’ lijkt een matig betaalde bijbaan te zijn geworden…. Eens was ook deze plaats rijk aan cafés, kroegen, herbergen, drankholen etc. ‘Das war einmal…’ Die tijd is al lang voorbij. Dat is niet (altijd) tegen te houden en dat hoeft ook niet. Wat café “Welgelegen” aangaat,  het mogelijk verdwijnen daarvan doet (me) pijn. Hoe inventief is een ‘dorp’ om dat verdwijnen te voorkomen??? “Welgelegen” met een rijk verleden moet niet zonder slag of stoot aan “het marktmechanisme’ worden prijsgegeven!

Toekomst van café Welgelegen onzeker, laatste Noordhorner kroeg op de tocht...

Café Welgelegen rechts van de molen en het molenhuis, een historisch rijk stukje Noordhorn

©foto’s: jan blaauw, augustus 2009

Leven in de (afnemende?) ‘brouwerij’ van Noordhorn, daaraan leveren diverse dieren hun onontbeerlijke bijdrage. De haan van Henk, hond Pien van Heleen, poes Minoes, damherten in de hertenkamp, paarden van Zwama tot en met Piet Bos, Lakenvelder koeien, ransuilen rond de Noordwijkweg, gelukkig nog mussen ondanks de constante dreiging van de kat van de buren, kenmerkend geluid van tortels, van houtduiven, de vlucht van Kalfs postduiven, het ‘kijk een ei’-gekakel van de kippen…  Niet weg te denken uit deze dorpsgemeenschap, elk dier met zijn eigen gedrag, leefwijze, manier van kijken… Een spiegel?

Een willekeurige greep in/uit de Noordhorner dierenwereld...

Wat zou Noordhorn zijn zonder dieren?
Armoediger dan nu, dat staat als een paal
boven water! Niet om het knuffelgehalte,
meer de manier van kijken, de dierentaal.

©jan blaauw, augustus 2009

Veel weet ik niet van dit fascinerende pand aan de Langestraat-Zuid. Ooit was de firma Mechielsen er gevestigd. Het landhuis is ontworpen door architect Siekman, die meer woningen in Noord- en Zuidhorn (én omgeving) ontwierp. De huidige bewoners hebben hun bezit een fikse opknapbeurt gegeven. Jaren geleden maakte het nog wel eens een verwaarloosde indruk, daar is nu geen sprake van. De tuin kent bewonderaars en kopschudders. Het geheel fascineert, “huis van Pippi Langkous” zegt mijn gade….

Landhuis aan de Langestraat in de zomerhitte, ontwerp van Siekman.

Hoe je het ook bekijkt, fascinerend! Ook vanaf de Langestraat, tussen de eiken door!

©foto’s: jan blaauw, augustus 2009