Een verhaal op rijm ontvangen over de winter van 1979 van de hand van oud-docent (Chr.MAVO Noordhorn, Lauwers College vestiging Grijpskerk) Jan Thijs de Haan (Noordhorn). Bijgevoegd: vier foto’s! Verzoek om het een plekje op een van mijn weblogs te geven, want de beide weblogs van Jan Thijs zijn tot nadere aankondiging ‘onzichtbaar’. Net als mijn weblog www.bloeiendonkruid.web-log.nl, die ook door de beherende instantie in een groot verhuisavontuur is meegesleept. De verhuizing zou in augustus haar beslag krijgen, maar de webbeheerders hebben zich blijkbaar danig verkeken op de operatie.
Vandaar de visie van Jan Thijs de Haan op de winter van ’79 op deze Noordhorn-weblog. Een gastoptreden dus, met dank van mijn kant!
Tekening van de winterse situatie bij de Chr.MAVO aan de Langestraat, in 1979.
WINTER 1979
Er was er na dagen niet op uitgekeken.
De koude winter wou maar eerst niet om.
Ze presenteerde zich dat jaar met streken.
En Pelleboer lachte zich weer krom.
De dagen kort, de nachten lang.
Voor een sneeuwbui in ’t geheel niet bang.
Een kleine dochter in november pas geboren,
Liet zich door kou en sneeuw niet storen.
Het aardgas was nog niet zo duur.
De kachel brandde uur na uur.
En wat niemand had verwacht,
Gebeurde in die ene nacht..
Een sneeuwbal daalde uit de lucht;
er stond een storm, ’t was geen zucht was geen zucht.
Dit loeide om het huis aan één stuk door.
Veel lawaai, maar je kon er nog om slapen hoor.
Sneeuw, heel veel sneeuw, die winter van 1979. Hier bij het huis aan de Langestraat dat nu wordt bewoond door de familie Kooi-Mulder. (Als ik het goed zie....) In beeld: Jan Mark de Haan?
De volgende dag blies je bijna van de weg.
Er was geen doorkomen aan, voor leerlingen pech?
Nog zie ik Vrolijk door de sneeuw heen ploeteren.
“Zo geven we geen les”, hoorde ik hem foeteren.
De weg naar school was onbegaanbaar.
Er reed geen auto meer.
Voor fietsen had de wind te veel misbaar.
Het was in één woord pokkenweer.
De buren waren volledig ingesneeuwd
Nog voor ze ‘s morgens één keer hadden gegeeuwd.
Sneeuw woei door alle kieren van het huis.
Het was buiten uren achtereen niet pluis.
De huizen aan de Langestraat waren meters ingepakt in sneeuw.
Menig Zuid-, Noordhorner stond later te werken als een leeuw.
Toen de wind zich eindelijk had neergelegd.
Werd door menigeen een stevig woord gezegd.
En hier een enorme sneeuwduin, voor het huis van de familie Grüschke, toén? (Het huis dat op de nominatie staat te verdwijnen in verband met de N355-verlegging)
Huizen moesten compleet worden uitgegraven.
Velen kwamen met schoppen en sneeuwruimers opdraven.
We hebben toen met sneeuwruimen verdiend.
Het spreekwoord: “Een goede buur is beter dan een verre vriend”
Je leerde toen hoe je moest steken met een schop.
En de reclamespreuk van Iglo dreunde door je kop.
Een oude buurman werd uit zijn isolement gehaald.
Na uren werken werd door niemand nog gebaald.
Op de weg kwam je de wereld mensen tegen,
Die foto’s maakten en sneeuwbergen bestegen.
Velen liepen tussen Noordhorn en de brug
Op en neer, heen en terug.
Bij ’t noodgebouw waren de kachels in sneeuw verpakt.
Ze werden door een knokploeg uit het personeel aangepakt.
De hele dag stonden zij te werken.
Voor hun leerlingen, die vlerken.
Een bulldozer kwam het plein schoon te vegen.
De volgende dag begon de school om half negen.
Het plein was stuk gereden.
De leerlingen ontevreden.
Sneeuwballen gooien konden ze wel
En dat deden ze bel na bel.
Er lag zoveel sneeuw in die dagen,
Dat je, als iemand om iets kwam vragen
“Als de sneeuw weg is” zei.
Dus weer een spreekwoord erbij.
De overstroming bij de dooi viel mee.
Wel lag de sneeuw nog wekenlang op stee.
Maar och, aan alles komt een end,
We waren zo met sneeuw verwend.
Nu jammer, dat het overging
’t Is allemaal herinnering.
Daar doen we ’t dan deez’ winter maar weer mee.
Dit is ook een prachtige sneeuwfoto, maar ik ben de weg kwijt.... Waar is dit????
Tekst en foto’s: Jan Thijs de Haan (Noordhorn)
Noordhorn heden en verleden 