Noordhorn heden en verleden

Het onafscheidelijke damhertenduo aan de oostkant van de hertenkamp, op veilige afstand van de kieker. Wel immer waakzaam!

Ook de kleintjes van de kinderopvang waarderen de zonnige hertenkampsituatie, al hebben deze twee een mediterend moment bij de schommels, met de rug naar de dierenweide.

En deze peuter vindt het voeren van de kippen en de eenden heel wat boeiender dan het geren op afstand van mamma en jong damhert….

Het tweetal, moeder en kind, op de heuvel onder het geboomte. Ook vanaf hier ontgaat hen niet veel, noch de fotograaf, noch de hondenbezitter….

Ja, je staat dan weliswaar aan de veilige kant van je moeder, maar je wilt ook wel zien wat er aan de andere kant gebeurt….. Een onderdoorkijkje!

Veilig aan de oostkant, opnieuw… Die beesten krijgen hun beweging wel…. Prachtig om te zien dat veel van het gedrag van het kleintje afgekeken lijkt van de grote. Imitatiegedrag. Leergedrag?

De hinde vindt het geklik van de camera blijkbaar welletjes, komt recht op me af. Intussen huppelt het hertenjong de schuur binnen…

Prachtige kop van de hinde. Een mengsel in de blik van “Nou is het genoeg!” en “Wie ben jij eigenlijk?”

De hinde biedt me werkelijk alle gelegenheid haar van drie kanten te fotograferen. Eén keer laat ze een vervaarlijk geluid horen, verder blijft ze rustig het camerageklik ondergaan. Maar ze houdt me wel scherp in de gaten!

“Is het nou mooi geweest?” Ja, dat vind ik eigenlijk ook wel. Ik verlaat de rustige sfeer van de hertenkamp, ga thuis de resultaten bekijken…

Buurjongen Tim sluit deze reeks af. Hij heeft een paraplu als spelattribuut, voert er allerlei capriolen mee uit, maar weet ook dat ie als parasol is te gebruiken….

Meneer de Haan staat me al op te wachten in de hertenkamp met een kop van: “Wat mot dat?”

De jonge damhertmoeder, die zelf ook in Noordhorn is geboren, houdt vanaf de overkant alles kritisch in de gaten. Ze draaft naar de noordkant, daar is het jong dan niét…..

Vanaf de oostkant kom ik wat dichter bij de hinde die niet geïmponeerd is door mijn Canon, maar wel opmerkzaam blijft.

Bereidwillig poseert mamma damhert. Even anders gaan staan? Zo beter???

De twee andere hindes, beide drachtig, bivakkeren aan de andere kant. De verharing is bij hen nog niet voltooid, ook zij blijven waakzaam. Wanneer de geboorte bij benadering zal zijn? Nou, waarschijnlijk zo rond de verjaardag van buurtbewoonster Giny Vonk, een ruime week nog in blijde verwachting, de herten…

Een van de drachtige hindes, een beetje in de schaduw van de bomengroep op het heuveltje. Zelfs zo kun je de opmerkzaamheid waarnemen!

Een ander opvallend beeld, na het verlaten van de hertenkamp. Een vlag + een bungelende schooltas! Symbool voor een geslaagd einde van een schoolperiode. Gisteren kregen de vmbo’ers de examenuitslag te horen, vandaag de havo/vwo’ers. Alle geslaagden: VAN HARTE GELUKGEWENST!!! (En de gezakten: Uithuilen en opnieuw beginnen! Doorzetten!)

Spelen met licht aan de Langestraat Noord

Na het ommetje N355 en de Mokkenburgweg. Opvallend plaatje aan de Langestraat Zuid, op de eerste eik aan de westkant! Een elfenbankje? (Mijn namenkennis t.a.v. paddestoelen is zeer beperkt…)

Dit doek valt niet over het hoofd te zien…. “Hup Holland” in groot formaat, een van de vele Oranje-ondersteunende activiteiten die deze dagen ook bij de achterblijvers worden ontplooid. Of zoiets helpt??? Wellicht hadden “we” anders met grotere cijfers klop gekregen van de Duitsers….

Nieuwbouw op een oude historische plek, nabij de Hervormde Kerk. Een nieuwe garage voor Tedo en Rita, ook dit is dorpsvernieuwing!

Weer thuis, waar de viooltjes zijn afgelost door andere “sprekende” bloemen. Of dit petunia’s zijn? Ze lijken er wel op….

Tot slot deze bevestiging: “Oost West Thuis Best!”

Moe damhert bivakkeert niet vlakbij haar jong, maar houdt wel alle activiteit in en vooral rond de hertenkamp in de gaten. Fotografen worden als minder bedreigend ervaren dan honden…

Het was even zoeken in het hogere gras, maar met de hulp van Klaas en Pien is het niet moeilijk het jonge hertje te traceren. Gewenning aan de buitenwereld, al schoongelikt en opgedroogd, helderder van kleur. Rust als opmaat?

Het zijn vooral moeders die met hun jonge kroost het jonkie komen bewonderen! “Kijk, zie je hem? Daar! Nu beweegt ie zijn kopje!”

Ja, het hertenjong ontwaakt en steekt heel voorzichtig zijn koppie boven het kampgras. Oren gespitst!

Hier is het jonkie beter te bewonderen. Naar verhouding grote oren, belangrijk orgaan in de strijd om het bestaan, ook al is het kampleven iets anders dan de vrije natuur. Al heeft Noordhorn wel een heerlijk ruime hertenkamp!

Nog even een iets andere houding, ik krijg er maar niet genoeg van en de dieren hopelijk ook niet van mij…. Het ga je goed, Noordhorner Bambi!

En er is meer jong leven op komst. ook de beide andere hindes blijken drachtig. Toekomstige mama, sterkte met de bevalling, we leven mee!

En de eerste van de drie die dit seizoen heeft geworpen, rust nog even wat uit van de vermoeienissen. Attent blijft ze wel, echt slapen is er niet bij. Gelukkig weten verreweg de meeste hondeneigenaren dat je zeker in deze periode beter niet je huisdier kunt uitlaten bij de hertenkamp!

Ter afsluiting twee schommelende jongedames die zo graag eens op de foto willen: Simone en Kayley… Of schrijf je Kayly? Kely? Keli?

Gunstige weersomstandigheden voor een geboorte in de open lucht, in de schaduw van een loofboom…. Terwijl het jonkie probeert of het op zijn pootjes kan staan, houdt moeder meer dan een oogje in het zeil!

De kersverse moeder vindt dat er onraad dreigt en gaat op pad, het jong blijft even alleen achter. Een loslopende hond krijgt de wacht aangezegd, druipt af… Moe hinde keert terug naar het pasgeboren jong…

Tja…. Zo zit je veilig in de moederbuik, zo sta je onzeker op je pootjes, terwijl mama jouw veiligheid elders vooropstelt…. “Laat me niet alleen…”

Ha, daar is ze al terug! Nee, die laat je niet in de steek! Likkend wordt de band tussen moeder en kind versterkt, en praktisch is het ook….

De hinde is er weer evn bij gaan zitten/liggen, zo’n geboorte gaat je niet in de kouwe kleren zitten…. En het schoonlikken gaat nog wel even door….

Liefdevolle aandacht van een groepje kijklustigen van het eerste uur. Het stemgeluid wordt gedempt, fluisterend worden de bewegingen van moeder en jong gevolgd, en die van de fotograaf….

Toch maar even de Canon voorzien van een andere lens (28-200) om het tafereel dichterbij te halen (en niet onnodig meer overlast te veroorzaken…). Een trotse moeder in beeld, en wat lijkt dat jonkie op haar!!

Ja, de tong van de moeder is een belangrijk hulpmiddel bij de post-natale zorg…..

Mooi hè!! Daar kun je inderdaad toerloos naar kijken! Jong geluk, recht op een hertwaardig bestaan!

En het schoonlikken is nog lang niet afgerond. Het is bovendien een heel concreet bewijs van moederliefde, “op mij kun je rekenen!”

Wacht, er moet nog even weer worden geoefend! Hè, hè, dat valt niet mee…. Maar ja, herten horen tot de nestvlieders, je moet meteen vanaf het prille begin weerbaar zijn , zo snel mogelijk kunnen vluchten….

Een laatste foto van deze serie! We wensen moeder en kind een plezierig bestaan in de Noordhorner hertenkamp! Hertenkampcommissie en talloze meelevenden: gefeliciteerd met deze aanwinst!