Noordhorn heden en verleden

Op het moment dat het devies “ETEN!!!” luidt en de geuren van een heerlijke warme maltijd mijn neusgaten binnendringen, gaat de telefoon: René Vonk! Hij blijkt de verwachte blijde boodschapper: “Het derde hertenjong is er!” Nog geen tien tellen later wordt het bericht bevestigd door insider Coby de Weerd. Dan de warme maaltijd maar weer even in de pan, “first things first!”  Bij de hertenkamp loodsen enkele banzkittende meisjes en hond-uitlatende Jan Schipper mij naar de oostkant, waar inderdaad onder het toeziend oog van dierenverzorger Henk de Weerd de derde hinde haar jong hoedt, en passant de omgeving in de gaten houdend. Af en toe likt de tong het jong, de moederkoek is dan al geconsumeerd, geen geur meer voor roofdieren…. Een serie foto’s gemaakt, het avondlicht is nog ruim voldoende, de onweersbuien laten hier nog op zich wachten… Ook verzorger Koos komt kijken, hij heeft junidienst. Net als bij het eerste jonkie is ook deze geboorte een buitengebeuren, een positief teken? (Het tweede jong werd in de schuur geboren en bleek na drie dagen niet levensvatbaar). Wat zou het mooi zijn, als deze donkere ‘Bambi’ zich voorspoedig kan ontwikkelen in de Noordhorner hertenkamp! DUIMEN!

Het eerste jonkie lijkt twee moeders te hebben, ze hebben met zijn drietjes een rustige plek gezocht onder de bomen op de bult.

Aan de oostkant van de schuur liggen de hinde en haar jong in het gras, nieuwsgierig gadegeslagen door een van de hennen…

Het is en blijft een prachtig, ontroerend gezicht! Jong leven in de hertenkamp!

De hinde verplaatst haar lichaam niet, zo’n geboorte gaat haar niet in de kouwe kleren zitten…. Wel draait de kop alle kanten op, het dier blijft waakzaam, het jonkie kijkt mee….

En natuurlijk likt de moeder het jong schoon, droog. Af en toe lijkt het jonkie overeind te komen, maar dat is nog even een brug te ver….

Ook hier is het schoonlikken meer dan een praktische bezigheid; de aanraking, de geuroverbrenging, het lijfelijke contact is een levensvoorwaarde.

Het jong wil ook een wat hoger uitzicht, rekt zijn hals… en valt dan vermoeid weer naar een lager niveau…

Dit plaatje nog… omdat ie zo mooi is! Hertenkampcommissie, gelukgewenst! (Of eigenlijk: dorp Noordhorn gefeliciteerd!)

Het eerste damhertenjong is inmiddels ruim twee weken oud en al aardig gegroeid! Hoe kan het ook anders, met twéé moeders…..

“Zo”, zegt de biologische moeder van het eerste jong, “laat mij d’r ook eens even bij!” En ze ruikt aan en likt het jonkie. “Het is mijn jonkie!”

€foto’s: jan blaauw, 28 juni 2012 (Canon EOS D400, lens Tamron 28-200)

Vandaag eindelijk weer eens een echte zomerdag die naar meer smaakt (als het met de onweersbuien tenminste meevalt…) Als het te warm wordt, is er in huis verkoeling, ‘our home is our castle…!’ Gisteravond 90 minuten lang naar Spanje – Portugal gekeken, maar aangezien ik nog steeds de neiging heb te veel op te gaan in de Iberische strijd (met voorliefde voor het Spaanse voetbal en soms Portugese uitschieters, maar niet bestand tegen ‘schoppartijen’), zijn we toen maar een eindje gaan lopen in de frisse buitenlucht, heerlijk rustig. Vanavond Duitsland-Italië, eens kijken of ik dat op een gezonde manier kan uitzitten…
Ik heb nog wat foto’s van afgelopen dinsdag, 26 juni, wil ik toch nog even laten zien (Nee, hebben niets te maken met EK Voetbal…):

Eerst nog eens langs de paarden van Piet Bos, in het weiland grenzend aan de Industrieweg. Het grijze veulen roerloos op de grond…. Niks aan de hand, toch?

STILLEVEN

Prachtige paardbeelden vanaf de kontkant. De merrie doodgemoedereerd grazend, het ranke veulen aarzelend: Hier blijven of ‘de wereld in’?

Soms lijken de bewegingen van het bruine veulen onhandig, soms is het net ‘ballet’!

Het grijze veulen is wakker geworden, het denkt nog even na over een passend vervolg….

Aha, er worden eerst even enkele gymnastische toeren uitgehaald, de warming-up in volle gang!

Ja, kijk, daar voelt het grijze veulen niet zo veel voor: recordpoging bewegingloos stilstaan….

Even afscheid nemen, het bruine veulen keurt me een blik waardig, de moeder laat zich dit gras niet nog eens voor de voeten wegmaaien….

Tweede bestemming deze dinsdag: de hertenkamp! Haan en hen scharrelen, afwisselend de omgeving in de gaten houdend (waar blijven de hapjes????) en iets eetbaars in het gras vindend.

Aha, wat hebben we hier?? Zou dat te eten zijn? Even proeven? Nou, jij maar eerst….

Bewust van de tragedie die zich al heeft afgespeeld, ben ik op dit kiekmoment nog niet. Deze derde hinde moet nog werpen, de twee andere lopen elders zónder de jonkies, die zullen wel in de schuur zijn… (Maar dat het tweede jong dood was, hoorde ik later pas)

Terug naar huis, een blik geworpen op de pracht en praal in de eigen voortuin waar Gé de dienst uitmaakt (Achter trouwens ook….) Hier enkele teunisbloemen mét insect! Insecten zijn er gelukkig nog, al zijn er zorgwekkende geluiden t.a.v. de honingbijen. Soms wil ik het wel uitschreeuwen: “Mensen, ga toch verantwoord met je leefwereld om, de voedselketens zijn uitermate belangrijk en daar horen de insecten onmisbaar bij!!!

Ter afsluiting deze kleurrijke close-up, de naam is me ‘tijdelijk'(?) ontschoten….

©foto’s: jan blaauw, juni 2012 (De paarden gekiekt met de Canon Powershot A495, de andere foto’s met de Canon EOS D400, lens 28-200)

Vanmiddag was ik er nog even naar toe gelopen, naar de hertenkamp. Geen jonge hertjes te zien, wel de drie hindes. Opmerkelijk, maar ik had toen nog niet het gevoel dat er zich een klein drama had voltrokken. Dierverzorger Koos Westra kwam later (bij Henk de Weerd) met het bericht dat het tweede jonkie, geboren op 23 juni jongstleden, dood in de schuur lag. Triest! Doodsoorzaak? Dat is moeilijk te zeggen. Doodgedrukt? Een verdrietige zaak, maar ja, in de natuur gaat ook wel eens iets mis. Afwachten hoe het uitpakt met de derde drachtige hinde… (Die al eens een problematische zwangerschap had, haar jong verstootte…. Dat jong werd toen grootgebracht door de hinde van wie nu het jong dood in de schuur lag, een fragment hertenkampgeschiedenis…)

Moeder en kind op de geboortedag, toen het nog wel goed (b)leek te gaan….

foto: © jan blaauw, 23 06 2012

Ook dit kun je onder het kopje JONG LEVEN scharen…. Toen ik een paar dagen geleden terugkeerde van een fotoslentertocht, werd ik verrast door het levendige tafereel voor ons huis aan de Verlengde Oosterweg. Mijn vrouw is een geestdriftige tuinierster, ook al zijn de klussen niet altijd opwindend. Verzorging van tegelpad en oprit hoort bij het tuinwerk, vindt ze, en dat moet je niet doen door gif te spuiten. (En kom haar niet aan met termen als “milieuvriendelijke bestrijdingsmiddelen”……) Tijdens het ‘opschonen’ van het tegelpad voor ons huis kreeg ze gezelschap van jeugdige helpers, een prachtig en opbeurend gezicht. Zó kan het ook, waar een wil is, is een weg! Met dank aan de jonge assistenten die energiek en met een lach op het gezicht hebben meegeholpen, spelenderwijs!

Wat is dat toch voor drukte? Dichterbij gekomen, zie ik een ontspannen tafereeltje op het pad voor ons huis…

Zo is het beter te zien! Verschillende buurtkinderen helpen mijn vrouw met de verwijdering van onkruidrestanten tussen de tegels, al vertellend, de een nog energieker dan de ander!

Of het gedeelte voor het huis van de buren ook tot de mogelijkheden behoort? Ja hoor, een peulenschil voor deze ijverige talenten.

Niks geen gecommandeer, gewoon zelf bezig blijven, af en toe een aanwijzing geven of een beperking aanbrengen… (“Mag ik dat mes gebruiken?” “Nou nee, dat doen we maar niet…” ) En doorgaan…

Mooi toch, zo’n speels moment. En leerzaam ook, niet alles hoeft halsoverkop of met de gifspuit te worden gerealiseerd. Aanbevolen!

foto’s: jan blaauw, 23 juni 2012

Zelf kan ik niet goed uit de voeten met fotobewerkingsprogramma’s. Te ongeduldig? Foto van moeder damhert met pasgeboren jonkie naar verzorger Henk de Weerd gestuurd (net terug van een week vakantie). Prompt de bewerkte foto terug. “Hoe lijkt het zo?” Geweldig! (Bedankt!)

De jonge moeder met haar jonkie, beide bekomend van “het werpen”. En geen groene (flits)ogen meer bij de hinde, zo is het veel natuurlijker! (Met dank aan Henk de Weerd)

©foto: jan blaauw, 23 juni 2012 (Bewerking: henk de weerd)

Halverwege de week was ik nog eens langs geweest, beide drachtige hindes gaven “geen sjoege”…. Vanmorgen de ingeving toch nog maar even naar de hertenkamp te lopen, wie weet! En ja hoor, precies op de verjaardag van buurtbewoonster Giny Vonk (zoals al eens eerder gebeurde….): het tweede jonge damhertje! Er is enig gescharrel in de schuur, verder valt er niets van waar te nemen. Wel het eerste jonkie dat inmiddels bijna twee weken oud is…  Het rent en draaft door de kampruimte, soms solo, meestal met zijn moeder die hardlooples lijkt te geven. De andere drachtige hinde staart nietszeggend voor zich uit, tegelijkertijd waakzaam, je kunt nooit weten….  Een vlakbij wonend jochie met bal blijft eveneens waakzaam en wacht geduldig tot moeder en kind verschijnen. De jongen raakt niet uitgepraat over de geboorte, verwonderd bewonderend.
Dierverzorger Koos Westra komt aangefietst, hij gaat even poolshoogte nemen. Wenkt even later, kom maar kijken. Exclusief…. (Bij uitzondering, en dat moet ook maar zo blijven). Heel voorzichtig nader ik de schuurdeuropening en zie moeder en kind als twee-eenheid in het stro liggen. De hinde onbeweeglijk, maar ze houdt me terdege in het oog. Vanuit de deuropening, verder hoef ik niet, toch maar een tweetal flitsfoto’s gemaakt. En daarna snel weer afgenokt. De dieren zullen wel gedacht hebben: “Wat moet die vreemde snuiter hier?”  Af en toe komt de eerste hinde met jong even in de schuur kijken, maar sociaal gedrag van “de nieuwe” is er nog niet. Slapen, rusten, bijkomen van de vermoeiende geboorte… Recht op rust, zonder discussie. Ben benieuwd wanneer nummer 3 zijn opwachting maakt…

Dit is het eerste jonge damhertje, twaalf dagen jong! Statieportret!

Moeder en kind, voortdurend in beweging zo lijkt het. Vooral als het (voor hen) onrustiger is rond de hertenkamp. Meelevende kijkers, passanten (al of niet hond), spelende kinderen….

Kijk, moeder en kind zijn kort op bezoek geweest in de schuur waar het tweede jonkie heerlijk rustig bij zijn mama verblijft. Vandaag, 23 juni, geboren! Proficiat!!

Je blijft kijken naar dit bijna onafscheidelijk duo en verbaast je over het vermogen van zo’n jong hertje om zo snel al ‘weerbaar’ te zijn. Je bent ‘nestvlieder’ of je bent het niet…. (Nee, ik niet….)

“Kusje…..”

Kijk eens, de prachthaan gaat met zijn hennen op kraambezoek! In de deuropening op de achtergrond de net bevallen hinde.

De eerste hinde die wierp hier met haar jong samen met de enige resterende drachtige hinde op de heuvel onder de bomen….

Een exclusieve foto van de kersverse moeder damhert met haar jong, vandaag ter wereld gekomen! In de schuur, op het stro. (Excuses voor de groene ogen van de hinde!)

Dit vind ik ook een aandoenlijke foto. Even is er weer dat lijflijke contact tussen moeder en kind. De bevestiging: “Wij horen bij elkaar!”

En altijd waakzaam! Prachtige dieren, sierlijk, snel, en geen last van overgewicht….

De laatste van deze reeks, evenals de eerste, een statiefoto: Het jong scherp centraal, de moeder vager op de achtergrond.

©foto’s: jan blaauw, 23 juni 2012 (Canon EOS D400, lens 28-200 Tamron)