Soms knalt een onheilstijding
je keihard voor je kop. Sta je
getroffen, hoofdschuddend op.
De krant brengt de dood thuis.
Herinner hem zoals hij was.
vroeger, in gelukkiger jaren.
Zoals hij keek, fietste, praatte,
zát voor de oplichtende buis.
Het duistert, ’t licht overschaduwd.
Verdriet knijpt kelen dicht, verstilt.
Oud en alleen zijn, vereeuwigd.
’n Mens met ‘arbeid adelt’ in huis.
De vraag waarom of waardoor blijft
onbeantwoord, onweerlegbaar.Toch
blijft de zekerheid: eenvoud siert,
vergeet het niet, vergeet hém niet!
- Gerrit Pruim, fietsend op weg naar huis, april 2008
Op 25 meert heb k nog n oavend laank mit hom proat. Over homzulf, zien waark vrouger, mor benoam over Noordhörn. Steeën woar e woond haar, zoas aan Achterweg noast vraauw Kamstroa, aan aner kaant ston t nije hoes van Bargerbos. Of en tou kwammen we mekoar tegen: ‘Moi!’ Ainmoal bie nije weg, dichtbie t Toencentrum, hebben we nog wieder proat over old Noordhörn. Over olle holtstek bevöbbeld, en t waarken, waarken, waarken… k Haar hom geern nog n moal heuren wild, dat zit der nait meer in. Schane, mor vergeten dou k hom nait!
Noordhorn heden en verleden 
Mooi, om stil van te worden. Eenvoud sierde hem. Karakteristieke foto!
Een mooi monumentje voor meneer Pruim;
ik praatte regelmatig even met hem
(in het grunnings natuurlijk),
als hij een rondje fietste en ik een rondje liep…….