Noordhorn heden en verleden

– De blik van Blaauw–
COLUMN, eerder gepubliceerd op www.welkominzuidhorn.nl:

Het tegelpad tussen Nieuwstraat en Verlengde Oosterweg in Noordhorn heeft geen officiële naam, kent geen voordeur van welke woning dan ook. Geen probleem, elke dorpeling weet waar “het paadje” ligt. Vreemdelingen raken nog wel eens in de war en sjezen per rijwiel, soms met ‘hulpmotor’,  met een rotgang richting onze buren, maar zien tijdig in dat daar de gewenste bestemming niet te vinden is. Nu al geruime tijd de promowaarde van het pad behoorlijk wordt opgekrikt door individuele initiatieven, wordt de behoefte aan een officiële naam groter. Van een belendende sloot wordt getracht een vuilstortplaats te maken, de kleurloosheid van de doorgaande route voor fietsers en wandelaars wordt verlevendigd door weliswaar lege, maar felgekleurde blikjes en ook is er een gewaagd biologisch project gestart door anonieme hondenuitlaters: “Heeft hondenstront toegevoegde waarde ten aanzien van de schrale en wat eenzijdige plantengroei ter plekke?” Het tegelpad wordt regelmatig voorzien van verse hondenkeutels die na verloop van tijd andere, spannende gedaanten aannemen. Met herkenbare, eigentijdse namen als “Poeppad”, “Strontstraatje” of “Uitwerpselenallee” kun je promotioneel beter uit de voeten, “Lege-blikjesboulevard”  bekt minder goed.
Overigens is het succes van dit project omstreden. Tot nu toe is er weinig gejuich van passanten en ook ouders van langskomende kinderen trekken eerder hun neus op dan dat ze de loftrompet steken. Misschien is het beter om dit project voortijdig af te blazen, de honden op gunstiger plaatsen zich te doen ontlasten of in ieder geval, zoals de regelgeving wil, de keutels per zakje af te voeren… (jb)

Voorbeelddrollen aan de rand van het tegelpad

©foto’s: jan blaauw, 8 en 11 maart 2012

Poging om verkeerde conclusies tegen te gaan of verdere misverstanden te voorkomen:

Nee, ik ben niet verantwoordelijk voor de berichtgeving in Regiobode, Dagblad van het Noorden, RTVNoord, Het Westerkwartier etc. rond het schietincident bij de hertenkamp, vrijdagavond 9 maart jongstleden, noch de bron van deze berichtgeving, UITGEZONDERD de bijdragen op deze eigen weblog en de twee columns op www.welkominzuidhorn.nl.

-De blik van Blaauw-
(Eerder gepubliceerd op www.welkominzuidhorn.nl)

Column 1
 Nieuwe consternatie nabij de hertenkamp tussen de Noordwijkweg en de Borgweg in Noordhorn. Een heus schietincident met twee stoere Buitenposter binken van achttien in de hoofdrollen, een geplaagd zusje van dertien op de achtergrond en zich bedreigd voelende klasgenoten van dat zusje als politiebellers: “Er wordt op ons geschoten!” (En net nu ik een ‘non-dag’ beleefde, geveld door migraine, gevangen in koude rillingen en koppijn….)
Wat bleek? Twee Friese broers kwamen met een gasalarmpistool verhaal halen bij een groepje klasgenoten van hun zusje. Het zusje zou regelmatig ruzie hebben met deze klasgenoten, die vaak samenscholen nabij de hertenkamp. Twee schoten waren vrijdagavond 9 maart te horen, nee, niet het geluid van “Flikken Maastricht” op Nederland 1…. De in het nauw gebrachte jongeren belden de politie, wijkagent Van Aalst handelde voortvarend, de schutters trokken zich terug in hun woonplaats Buitenpost. Daar werden ze verrast door de Friese Hermandad, die het gebruikte gasalarmpistool in de auto van de jongens aantrof. De beide broers werden aangehouden. “Kleintje Wild-West in de Noordhorner dreven”, een opzienbarend vervolg op de droef stemmende dood van een damhert, een week eerder. Overigens zijn verschillende omwonenden de overlast van de jeugd bij de hertenkamp spuugzat. Wellicht dat dit schietincident nu eindelijk eens de sleutel oplevert tot de oplossing van de problemen. (jb)

Column 2

Consternatie, maar nu naar aanleiding van de column die ik schreef over het schietincident bij de Noordhorner hertenkamp, vrijdagavond jongstleden. Een verontwaardigde vader van een van de jonge Noordhorner ‘hanggroepers’ die per mail meldde dat ik een jammerlijk, onjuist stukje schreef… Oef!
“Beeld je eens in, hoe dat voelt als 12-jarig kind dat een wildvreemde een pistool op jou en je vriendjes afvuurt?’ 
Nee, daarover hoeft geen onduidelijkheid te bestaan: Ongewenst, onaanvaardbaar, niet te tolereren! Belachelijk dat twee volwassen (?) Friese knapen zich met een gasalarmpistool ophouden bij de hertenkamp om….. De achtergrond van het incident zit ook iets anders in elkaar dan uit de berichtgeving naar voren kwam. Het meisje (13 jaar) uit Buitenpost, voor wie de 18-jarige broers met pistoolgeweld meenden te moeten opkomen, zit maar bij één van de hanggroepjongeren in de klas en is zelf ook geen lieverdje… Volgens de mailende vader pestte zij haar klasgenoot constant met zijn huidskleur tot hij er genoeg van had en haar van repliek diende. Hij kreeg toen te horen “dat haar broers wel even langs zouden komen”. (Dat meisje op de achtergrond is dus geen slachtoffer, maar een intrigante, die op jonge leeftijd haar broers al ‘aardig’ weet te sturen…En ook de route naar de Noordhorner hangplek wist aan te geven).
Ten aanzien van de overlast door de groep Noordhorner (en andere?) jongeren bij de hertenkamp blijven de meningen verschillen. De mailende vader denkt dat er maar één buurtbewoonster last heeft en constant aan de telefoon hangt… Ik denk dat hij (en enkele andere ouders) dit probleem onderschatten. Dat de rondhangende jeugd nog steeds niet door heeft dat een hertenkamp wel de laatste plaats is waar je in de avonduren lawaai schopt, vuurtjes stookt, met brommers racet, karate oefent op omheiningen etc., is spijtig. En ook als “doortochtroute”, zoals de mailende ouder het noemt, is het pad langs de herten niet geschikt (en ook niet bedoeld…). Of geven de betrokken ouders zich binnenkort op als vrijwillige dierenverzorgers? (jb)

 
©foto: jan blaauw, 2012

Consternatie in en bij de Noordhorner hertenkamp in de middernachtelijke uren van zaterdag 3  op zondag 4 maart jongstleden. Gewaarschuwd door een zijn hond uitlatende buurtbewoner trof dierverzorger Henk de Weerd een niet al te fit damhert aan, een van de vier hinden die het park rijk was. Dichtbij het dier komen was aanvankelijk niet mogelijk, daarvoor zijn ook in gevangenschap levende damherten te schuw. Het leek De Weerd toch verstandig de weekenddienst van de dierenartsen te waarschuwen. Dokter Roorda was snel ter plaatse, slaagde er samen met de dierverzorger in het zieke beest te vangen en enkele injecties te geven tegen onder andere benauwdheid. Desondanks namen de krachten van het dier zienderogen af en werd besloten de hinde een verlossende spuit toe te dienen. Toen dokter Roorda zich naar zijn auto begaf, stierf het dier letterlijk in de armen van verzorger Henk de Weerd. Bloedafname om nadere gegevens te krijgen over de oorzaak van het sterfgeval bleek niet meer mogelijk. De dierenarts achtte een virusinfectie waarschijnlijk, daaraan is niet veel te doen. Verkeerd voedsel? Is zonder sectie niet te constateren, sectie is voor de hertenkampcommissie (te) kostbaar. Het team van Noordhorner dierverzorgers wacht nu in spanning af of de drie resterende damherten fit blijven.  (JB)

©foto’s: jan blaauw, 2012/2011