Het gaat goed met de actie van Edukans om geld in te zamelen voor straatkinderen in Oeganda. Pleun en Marit zijn ook fervente Edukans-helpers en zijn hard op weg het streefbedrag bij elkaar te krijgen. Nu nog de laatste loodjes…. Dan kunnen ze op 12 mei met de trein mee langs alle steden die in het Monopoly Spel staan vermeld. Een belevenis! Zin om Pleun en Marit te helpen???!!
Kijk op de website: www.pleunenmarit.inactievooredukans.nl!
Tot mijn verbazing zijn er op de publicatie van de foto met Nutskleuters, leidster en ouders (“Noordhorn Nu” maart 2012) nauwelijks reacties gekomen. Het gaat om de volgende prent:
De foto is afkomstig van Harrie Kuipers (Zuidhorn), oud-Noordhorner. Het betreft denk ik een kleutergroep uit het schooljaar 1967-1968. (Ik kan er een jaartje naast zitten….)
Vragen:
Welke kleuters staan er op de foto? Welke leidster? Wie zijn de andere volwassenen?
De foto stamt uit de periode van de oude Nutskleuterschool aan de Oosterweg, toern er nog één lokaal in gebruik was. De andere ruimte werd o.a. voor de Nutsbibliotheek gebruik. (Ik weet niet of hier toén ook de Nutsspaarbank zitting hield).
Reacties graag naar:
janblaauw@hetnet.nl of per reguliere post naar de Verlengde Oosterweg 33, 9804 RD Noordhorn. Bij voorbaat dank!
Hummel Tuintotaal bv: “Jonge ploeg met een drive, echt een team!”
Aan de Industrieweg 4 op het Noordhorner bedrijventerrein is een indrukwekkend complex ontstaan onder de naam Hummel Tuintotaal bv. Jeroen Hummel, naamgevende ondernemer, leidt me rond langs tuinhout, straatstenen en ook de uitbreiding aan de westkant wordt niet vergeten. “Kijk, je kunt precies zien welk gedeelte er dit jaar is bijgekomen!” Een deel van het terrein (overgenomen van autohandelaar Staal) ligt nog braak, dat komt nog aan de beurt, er is o.a. een kas gepland. Het gesprek zetten we voort in de bescheiden kantoorruimte, bekertje koffie erbij. Hummel Tuintotaal is sterk klantgericht, elke werknemer van het bedrijf weet dat het niet louter gaat om de verkoop van tuinproducten. “Hoe wilt u het hebben, mevrouw?” is een basisvraag. Voor de klant zit er een sterke emotionele kant aan zaken als tuinaanleg, planten- en materiaalkeuze etc. Het bedrijf houdt daarmee rekening. Elf eigen mensen heeft Hummel Tuintotaal in dienst: acht hoveniers en drie verkoopmedewerkers. “Hier kun je niet alleen blokhutten, straatstenen of graszoden uitzoeken, we richten ook de tuin in!” Het bedrijf is bewust op deze locatie gevestigd, maar “kan niet alleen van Noordhorn bestaan”. Het accent ligt op de regio Westerkwartier met Zuidhorn als middelpunt, ‘maar we bestrijken een ruimer gebied, van Haulerwijk tot Froombosch, eventueel Winschoten.” Jeroen Hummel erkent: “Eigenlijk zitten we op een C-locatie, maar door gericht adverteren is de weg naar ons bekend en worden enthousiaste klanten de basis van ons voortbestaan en groei. Elk jaar hebben we iets nieuws, we hebben vakmensen aan het werk en leveren kwaliteit!” Hij wijst ook op de nieuwe website (www.hummeltuintotaal.nl) , want steeds meer handel vindt via internet plaats. “We zijn een mensgerelateerd bedrijf”, aldus de energieke ondernemer, “dat moeten we met elkaar uitstralen en onderhouden”. De service staat hoog in het vaandel, machines en materiaal worden in bruikleen gegeven, er wordt gesponsord, “dat verdient zich terug!”.
Hummel Tuintotaal is marktleider ten aanzien van tuinaanleg en bestrating (inclusief tuinhout). In de komende jaren wordt gestreefd naar het verwerven van een groter aandeel in de beplanting. Het bedrijf handelt ook in ‘tweedehands planten’ en ‘tuinoccasions’. Jeroen Hummel is content met de mensen die het bedrijf runnen: “Heel goede mensen, zowel in de verkoop als bij de hoveniers!” Ook Grindimport Noord (Aduard) hoort bij Hummeltotaal, een handelsbedrijf waar de verkoop via de webshop plaatsvindt: www.grindimportnoord.nl.
Toekomstperspectief? Meer dan voldoende! “Zuidhorn is een prima centrum, ik ben blij hier ondernemer te zijn!” De groei blijft, ook al was er in 2010 een dipje door de lange winter. “In deze gemeente is een goed ondernemersklimaat met een welwillend oor van het College van B. en W.” Jeroen Hummel ziet het wel zitten met zijn jonge ploeg, “echt een team!” (JB)
©foto’s: jan blaauw, maart 2012
Eerder in beknoptere vorm gepubliceerd in “Noordhorn Nu”, april 2012, negende jaargang, nummer 4. (Maandelijks orgaan van de handelsvereniging “Fortuna” en de Vereniging Dorpsbelangen Noordhorn)
Mooie, maartse dagen, we hebben ze gehad! Heerlijk, die zomerse temperaturen, de zonuren, het herstel van de flora na de februarikou, de ijver van de tuinliefhebber om de tuin voorjaarsklaar te maken! Niet alleen het geel van de bloeiende narcissen verwijst naar de naderende Paasdagen, ook het speenkruid in diverse bermen en langs de slootkanten vrolijkt het Noordhorner landschap op! Enkele impressies:
Waar dit is? Aan de westkant van Villa Vrij aan de Langestraat-Noord, langs het weiland (bij de carpoolplaats) dat beheerd wordt door de familie Haas. Een gewaagd groen tapijt met gele accenten… Speenkruid, voorjaarsfavoriet!
Toch maar een bosje narcissen ter onderstreping van de overgang van winter naar lente, met Pasen in het verschiet. Mooie bolgewassen, hoor, maar de aanleg van al die ‘stijve’ narcisperken doet toch nogal gekunsteld en stijf aan, beetje fantasieloos en gemakzuchtig. Het mag immers vooral geen arbeidsuren kosten…
Langs het begin van de Mokkenburgweg, gerekend vanaf de N355, is er nu volop ruimte voor speenkruidvegetatie. Dat zal niet lang meer duren… Als alle onteigeningen zijn afgerond, barst het wegomleggingsgeweld los en zullen we als dorp ‘een tijdje’ flink ‘in de beperkingen’ zitten. Jammer van dat speenkruid…
Een gedeelte van de Mokkenburgweg, iets verderop, nabij de GSM-mast. Ook hier voorjaarsfleur met voornamelijk dat dekselse gele bloempje, röttege roet, hoor ik iemand mompelen…
Eentje dan nog, aan de andere kant van de Mokkenburgweg, achter de GSM-mast langs richting het dorp, molen op de achtergrond. En de oude afbraakschuur van de familie Van der Veen, verworden tot crepeergeval….
Twee paarden van Piet Bos, op het oude zwembadterrein tussen Industrieweg en “Badweg”, ja, het bad is weg, al lang… Meer dan veertig jaar geleden gesloten, verkocht aan “plietsie Van der Molen”, die destijds grootse plannen had met het voormalig zwembadterrein. Naar verluidt is er heel wat stad-Groninger puin gebruikt om het bassin dicht te gooien. Waar eens zwemles werd gegeven, draven nu paarden… Nou ja, draven…. De dieren grazen, bijzonder rustig. Voorjaarsplaatje!
Ter afsluiting een beeld van de drukte op het Van Starkenborghkanaal, waar geen crisissfeer heerst…. De waterweg als welvaartsader. Graadmeter? Verwacht: Drie nieuwe bruggen, maar of ze allemaal in 2015 gereed zijn???
©foto’s: jan blaauw, 27 maart 2012
Annie Boerema-van der Helm verwelkomt me met de van haar bekende gulle lach. Ze woont aan de Schippersstraat, kijkt uit op het bedrijventerrein. “Jammer van het uitzicht, vroeger kon je heel ver kijken, ik heb de ontwikkeling van het bedrijf van Koopman op de voet kunnen volgen!” Bepaalde veranderingen vindt ze spijtig, zoals het verdwijnen van de oudere huisjes aan de westkant van de Oosterweg. Voordat het interview van start is gegaan, zijn we al aardig op weg…. Portret van een energieke vrouw, Noordhornse sinds 1973:
Annie Boerema-van der Helm is geboren in juni 1934, in “Schilwol” (Schildwolde). Daar, aan de andere kant van de Stad, groeit ze op. Haar vader heeft een boom- en fruitkwekerij. Het gezin Van der Helm telt vijf kinderen, Annie als jongste. Nee, ze is niet naar de kleuterschool geweest, “moeke zag der tegenop”, die heeft de jongste liever nog wat langer bij zich in huis. Als zesjarige naar de School met de Bijbel, op de grens met Slochteren. “Lopens, klompkes aan, n dik haalf uur.” Annie is positief over de leerkrachten van toen, ze heeft op school een gezellige tijd en treft bovendien een vooruitstrevend ‘hoofd der school’. De blik naar buiten gericht, “hij vroeg folders aan van de KLM, en van de boten van de Holland-Amerika Lijn, dat was heel wat in zo’n besloten dorpsgemeenschap!” Na de oorlog gaat ze naar de ULO in Sappemeer, op de fiets, in een groepje. Na het behalen van het diploma is ze ‘even’ thuis geweest, gaat dan de verpleging in. Eerst op “Dennenoord” in Zuidlaren, vier jaar; daarna twee jaar in het Academisch Ziekenhuis in Groningen, ze haalt daar diverse speldjes zoals het witte kruis en het ‘ooievaartje’ (kraamhulp). Dan is inmiddels ook Harrie Boerema in beeld, dragline-machinist, die ze voor het eerst in de kennissenkring ontmoet. In 1963 trouwen ze, eerste woonplaats: Delfzijl. Tien jaar later wordt in Noordhorn het huis aan de Schippersstraat gekocht, van de familie Staal. Het gezin is gegroeid tot zes. Vier kinderen: twee jongens en twee meisjes, alle vier intussen gelukkig getrouwd. Annie heeft acht kleinkinderen, onder wie één meisje. Annie is sinds haar trouwen huisvrouw, “zo ging dat in dij tied…” Ze geeft aan: De leefomstandigheden waren toen heel anders dan nu, je had niet direct een wasmachine; kleding maakte je vaak zelf. Nu is dat anders. Haar dochter zegt wel eens: “Wat zou ik de hele dag thuis moeten doen?” “Sokken breien is der niet meer bij, vroeger léérde je dat!”
Waarom Noordhorn? Haar man wil graag ergens wonen “waar de kerk en de school dichtbij zijn”. In die zeventiger jaren gaan ze naar de oude Gereformeerde Kerk (Vrijg.), vlak over de brug. “Brugwachter Zwerver was der toen nog!” De kinderen gaan eerst naar de Jan van Nassauschool aan de Zuidhorner Boslaan, later in Noordhorn naar de nieuwe Willem Lodewijkschool. Ze burgeren langzaam maar zeker in, Annie noemt diverse winkels van toen, zoals kruidenier Hummel, melkboer Boonstra, groenteboer Arends, en Klaas Trip aan de Noorderweg. “Maar, zegt ze, “toen had je al de opkomst van Super De Boer!” Bij hun huis hebben ze een ruime moestuin met boontjes, kool etc. “Je ging de groente inmaken, kwam in een grote diepvriezer.” Nee, niet meer wecken, die tijd is voorbij. (Al vond ze vroeger al die weckflessen in de kelder een mooi gezicht!)
Is er ook tijd voor hobby’s? Annie handwerkt graag. In de weekeinden gaat het gezin er wel eens op uit, net als tijdens de feestdagen. “Met de auto naar het Lauwersmeer, dat was toen nog betrekkelijk nieuw!” Ja, ze is dan ook lid van de Vrouwenvereniging van de eigen kerk, daar wordt aan Bijbelstudie gedaan, en eens per jaar is er een uitstapje.
Is Noordhorn in de loop der jaren erg veranderd? Annie erkent dat veranderingen vaak onvermijdelijk zijn. “Soms vond ik het wel jammer, zoals het verdwijnen van verschillende oude huisjes aan de Oosterweg en in de Langestraat.” Ook moet ze erg wennen aan het gewijzigde uitzicht naar het westen, waar nu het bedrijventerrein is. “Eerst open veld, kon je k wait nait hou ver kieken… Ze zeden eerst dat hier nooit wat veur ons huus kommen zol…” Ze staat er niet te lang bij stil, vindt de restauraties van de Hervormde Kerk en de molen + molenhuis heel positief. Ze weet nog dat er mensen woonden in het oude molenhuis. Een doktersassistente bijvoorbeeld (die later omkwam bij een brand aan de Oosterweg), en de oude mevrouw Boerema, voor wie ze ooit eens een verkeerd bezorgd poststuk had…. Prachtig vindt ze het dat de kinderen van vroeger nu om het huis lopen om spullen te repareren.
Wel eens met vakantie? Ja, het gezin Boerema gaat wel eens kamperen in een stacaravan, op een camping bij Hardenberg. “Vonden de kinder prachteg!” Van dorpsfeesten herinnert ze zich niet veel, maar “Ho eens even! Er was nog wel eens een kleine kermis, een draaimolen achter de Gouden Leeuw!”
Annie staat er sinds 1984 in haar eentje voor, in dat jaar overlijdt haar man plotseling. Ze kan er nog steeds niet best over praten. Dat doen we ook niet, het wandelen, fietsen en zwemmen komen ter sprake. Het wandelen kan nu even niet vanwege een peesontsteking. Ze heeft heel wat kilometers afgelegd, tochten gemaakt. Zoals de befaamde Strandzesdaagse van Hoek van Holland naar Den Helder en ook een keer de Vierdaagse van Apeldoorn. Ze laat foto’s zien van de Strandvierdaagse, overnachten in kleine tenten, “moest je zelf voor zorgen!” En de uitstekende verzorging onderweg, het vervoer van de bagage, de beloning aan het eind: Een flesje met strandzand! (“Ze wilden een keer met hun tijd meegaan, zouden we een medaille krijgen, waren we niet van gediend!”) Ze mist tegenwoordig toch wel lokale initiatieven zoals de Fietsavondvierdaagse en de Zwemvierdaagse. Vervelen? “Beslist niet!” Ze is intensief aan het quilten, doet aan kantklossen (“Geleerd van Marieke Bellinga!”), breit, borduurt…. De tijd doorkomen is geen probleem. De kinderen en kleinkinderen zijn er immers ook! TV-kijken is geen favoriete bezigheid, al ziet ze wel eens een natuurfilm op 2.
Bij het afscheid nemen toch nog enige weemoed naar de tijd van “Toén”: “Gingen we melk halen in een akertje bij boer Helmus!” (JB)
©foto’s: jan blaauw, maart 2012
Eerder in beknopte vorm gepubliceerd in “Noordhorn Nu”, april 2012, maandelijks orgaan van de handelsvereniging “Fortuna” en de Vereniging Dorpsbelangen Noordhorn.
-De blik van Blaauw-
HERTENKAMP NOORDHORN: PLUSSEN EN MINNEN
De afgelopen weken was de hertenkamp aan de Noordwijkweg te Noordhorn vaker in het nieuws dan de damherten en hun verzorgers lief is… Normaal gesproken zijn de dieren gebaat bij rust en dat geldt ook voor de vrijwilligers die de zorgtaak op zich hebben genomen. Het voortdurende gehang van groepen jongeren leidde tot excessen en irritaties met als dieptepunt het gebruik van een gasalarmpistool om een schoolruzie te beslechten. Inmiddels is de situatie gunstig beïnvloed door gesprekken met de jongste jeugd in het dorpshuis en de voornemens om hen een hangplek te gunnen binnen de invloedsfeer van Dorpsbelangen. Het positieve effect hiervan is merkbaar bij de hertenkamp, waar de jongste jeugd gedurende de laatste twee weken zich koest hield en geen aanleiding gaf tot overlast. De hertenkampbeheerders zijn hiermee content, maar helemaal gerust zijn ze niet op een probleemloos verloop van het verdere seizoen. Nog steeds denkt een oudere groep jeugd, geschatte leeftijd van 15-18 jaar, de boel te kunnen versjteren door baldadig gedrag, lawaaioverlast en het plegen van vernielingen. Dinsdag 27 maart jongstleden is zo’n vernieling gemeld bij de politie: in de omheining aan de westkant was een opening in het gaas gemaakt, die ernstige gevolgen had kunnen hebben. (Voor mensen met een goed geheugen: Sebaldebuurster toestanden….) Damherten in nood kunnen gekke dingen doen en dan is zo’n losgemaakt stuk gaas een uitkomst, letterlijk. Inmiddels is het hekwerk zo goed mogelijk hersteld in de hoop dat het om een eenmalige, domme daad ging. Het gerace met fietsen en een blauwgrijze scooter ’s avonds laat is omwonenden een doorn in het oog, zacht uitgedrukt. Wellicht dat de gemeente Zuidhorn het hertenkampterrein nadrukkelijker als wandelgebied kan aanmerken, zodat fietsen, brommers en scooters effectiever kunnen worden verbannen. (Er is in Noordhorn niemand die genoodzaakt is fietsend, laat staan brommend of scooterend de route langs de hertenkamp te kiezen, ikzelf evenmin…) Leven en laten leven, met een beetje inlevingsvermogen verdragen omwonenden, dierenverzorgers en (jonge) bezoekers elkaar. Blijft het bovendien leefbaar voor de damherten…. (JB)
Eerder gepubliceerd op www.welkominzuidhorn.nl
©foto’s: jan blaauw, 28-03-2012
De foto is een hommage aan mevrouw Aaltje Visser-van der Sluis, sinds de tweede week van februari 103! Op de gezinsfoto is zij het middelpunt, met derde zoon Ningo op schoot. Rechts van haar (links op de foto) de oudste zoon, Anne, aan de andere kant Piet, de tweede Vissertelg. (Beide dochters Gé en Atie waren nog niet geboren, toen de foto werd ‘geschoten’.) Links achter echtgenoot Job Visser, de befaamde kapper, in 1974 overleden. De jonge vrouw rechts is Dientje Renkema, destijds bij de familie Visser werkzaam als hulp in de huishouding. Dientje kwam tragisch aan haar einde tijdens het bevrijdingsfeest in ’45, doodgedrukt door een uit de koers geraakte vrachtauto bij de brug tussen Noord- en Zuidhorn. Dientje en haar zus hebben het grootste deel van hun jeugd doorgebracht onder de hoede van Klaas Roeters en zijn vrouw.
Er kwamen enkele snelle reacties, maar niet allemaal foutloos…. Sjoukje Adema mailde: “Aan de gezichten te zien, familie Van der Sluis”. Anne Vledder zag direct dat het om mevr.Visser ging, met haar kinderen, maar…. Piet verwisselde hij met Ningo en Ningo met een van de dochters, “ben ik even de naam van kwijt”. Hotze van der Sluis: “Dat binnen mien ome Job en taande Oaltje Visser-van der Sluis, mit hun zeuns, mien neven Anne, Piet en op schoot Ningo. Dij jonge vraauw dij kin ik nait. Mor de foto is wel van veur mien tied.” Marie Hiemstra belde, zij kende de namen, ook van Dientje Renkema en het ‘groot worden’ bij Klaas Roeters, ‘tegenover de schoul’. Piet Visser mailt “dat bij uitvergroting van de foto zichtbaar wordt waar ‘onze moeke’ zo kwaad van kon worden: de verschrikkelijk smerige schoenen van Piet…..” Piet weet dat de foto is gemaakt ‘in de oorlog’. “Ningo van een jaar of half drie en zo te zien Moeke niet in verwachting van Gé”. (Gé is van augustus ’45). Aanvullend: “De schoenen werden gemaakt door Opa Visser in het schuurtje, waar nu de aardappelkelder is.” (Opa was toen inwonend; hij was eerst schoenmaker annex scheerbaas aan de Nieuwstraat).
In het gele krantje is de reactie van Henk Geertsema onvermeld gebleven. Henk kent de namen van de familie Visser en Dientje Renkema en weet ook dat zoon Piet nu vaak bekend staat als “Piet uut Epe”.
Een ‘moeilijker’ foto: Drie meisjes! Wie zijn het? Wanneer gefotografeerd? Waar?
Reacties graag naar JanBlaauw@hetnet.nl of in de brievenbus van de Verlengde Oosterweg 33, 9804 RD Noordhorn!
Eerder gepubliceerd in iets beknoptere vorm in “Noordhorn Nu“, maandelijks orgaan van de handelsvereniging “Fortuna” en de Vereniging Dorpsbelangen Noordhorn, april 2012, negende jaargang, nummer 4
Gestrand op het pad tussen de Van Giffenweg en het Hamsterpad? Nee, toch niet… Er blijkt een provisorische brug te zijn aangelegd, de GENIE is langs geweest! Probleemloos verder langs Hamsterpad, Meidoornstraat, Kastanjestraat en Oosterweg. Zondags slenteren in een lage versnelling, ‘de oudjes’ doen het nog best… Bewijsbeelden:
Inmiddels zal het herstel van de verbinding tussen het Hamsterpad en de Prof. van Giffenweg een eind zijn gevorderd, ik kom daar niet elke dag. Voor ‘nu’ een opmerkelijk beeld dat de zondagrust overigens allerminst verstoort…
Aan het eind van het Hamsterpad nog even naar de paarden gekeken bij Jakob Tempel, en naar de lammetjes, keurig op een afstand gehouden door ‘moe Schaap’. Aan de Meidoornstraat zijn de dartele voorjaarsbodes al wat verder in hun ontwikkeling, staan ze meer op eigen poten…
Nog meer jong leven, even verderop aan de Meidoornstraat. De familie Kooi is verblijd met de komst van een pup, negen weken oud. O schande, ben ik de naam al weer vergeten…. Boris? Bora? Bruno????
Ondanks de uitstekende staat (aan de buitenkant) van kerk en toren, moet je hiér momenteel niet zijn voor het befaamde bronzen klokgelui(d)…. Het is al lang vijf voor twaalf geweest… Jammer!
Op naar de dis, gehoor gevend aan de roep van de aangewakkerde eetlust… Met een groet aan MUS, mijn favoriete vogel, nog steeds bedriegd, maar in Noordhorn tenminste nog volop aanwezig!
©foto’s: jan blaauw, 25 maart 2012 (Canon EOS D400, met Tamronlens 28-200)
Bloggen gaat nog trager dan het slenteren… Voorjaarsmoeheid? In ieder geval zijn we al weer enkele dagen verder dan de 25ste, toen ik met mijn broer een ander rondje Noordhorn deed, deze keer langs dorpshuis, volkstuinen, dobbe, lammetjes en kerktoren. De telelens opnieuw op de Canon, gewoon eens wat verder kijken, en dat ‘verdere’ dichterbij halen…
Het topje van een bijzondere boom. Of ik dat mooie bomen vind? Nee, eigenlijk niet… In mijn ogen combineren ze slecht met overige beplanting en als te bewonderen eenling krijgen ze vaak de ruimte niet. Maar zo’n topje zie je meestal niet van zo nabij, en dan blijft het een bijzondere boom…
(Naam???)
In de Norritsstraat viert iemand het heuglijke feit dat ze een halve eeuw ‘bestaat’. De vreugde straalt van de voordeur af, al begrijp ik niet helemaal waarom voor deze gelegenheden een vérbodsbord wordt gebruikt…’Sara’, gefeliciteerd!
Aan de noordkant van de begraafplaats, we zijn inmiddels de Noorderweg aan het ‘beslenteren’…, kun je ver over het land kijken, richting de boerenstee van Vermue (vroeger o.a. Willems). Nevelig, ‘dun’ licht, meeuwen die naar voedsel zoeken op het (bemeste?) weiland… Voorjaar!
We nemen het pad langs de noordkant van het dorpshuis, kijken naar ’t Hoekje en naar de boerderijen van Stigter en Schuiringa, nemen het vroegere arbeidershuisje op de korrel. Als je het zo naar je toe trekt, wordt het huisje een huis! Andere kijk op….
Met de gewone kitlens lukt het me niet de boerderij van Stigter (vroeger o.a. Job Siccama, de plek ook waar Boer en Boer boerden…) redelijk in beeld te krijgen. Met deze Tamronlens lukt het beter. Ook hier een ‘uitgedijd’ bedrijf dat alleen dan overlevingskansen biedt, zo lijkt het.
Foto van het bedrijf van Schuiringa vanaf het begin van de oprit van Stenekes aan de Borgweg. (Zie steen rechtsonder). Ook hier uitbreidingen, al is dat op deze prent niet goed te zien.
Beetje te veel tegenlicht, maar toch door takkenspel en nieuwsgierige merel het bekijken waard. Boom op de hoek bij het huisje van Melis en Stien Dijkstra.
Een schone vijver aan de Borgweg, duidelijke weerspiegeling van de woning aan de oostkant. Door de bladerloze bomen méér huis….
O jee, weg gestremd (verbindingspad tussen Van Giffenweg en Hamsterpad), WAT NU???
(wordt vervolgd)
©foto’s: jan blaauw, 25 maart 2012
Aansluiting Schippersstraat-Rijksstraatweg, ruim 40 jaar geleden (foto L.J.Lodewegen)
Oud gemeente-ontvanger en sportclubbestuurder Leendert Lodewegen heeft jarenlang in zwart-wit gefotografeerd. Hij legde vanaf de jaren vijftig diverse plekjes in Noordhorn vast en ging eind zestiger jaren over op kleur. Voorbeeld daarvan, hier in zwart wit (op geel…), is bijgaande foto van de aansluiting van de Schippersstraat op de Rijksstraatweg, nu beter bekend als de N355. (Past beter in de huidige snelle cultuur van afkortingen en getalsaanduidingen…) Naar verhouding nog niet eens zo lang geleden, “dik vatteg joar”. De straatweg op de voorgrond met zijn betonvlakken, de zwarte uitzetbanden ertussen, de reparaties om het hobbeldebobbeleffect te verminderen…. Al jaren geleden is het wegdek geasfalteerd, je bent voor je het weet het flitsapparaat voorbij… Duidelijk zichtbaar, de haaientanden, en het plaatsnaambord met maximumsnelheid in het rood. (Dit ronde bord met rode rand is tegenwoordig wegbezuinigd of vervangen door 30 km, waaraan nog minder gehoor wordt gegeven). Vijftig kilometer maximaal in die korte Schippersstraat…. De fiere koren- en pelmolen “Fortuna”(v/h “De Fortuin”) staat op de uitkijk, wakend over het welzijn van de dorpsgemeenschap. De dreiging lijkt uit het zuid-westen te komen, waar ligt Den Haag? Helemaal links woning en garage van de familie Staal, toén. (In 1973 gekocht door Boerema). Waarom het huis en de autostalling zo vreemd staan opgesteld? Dat heeft met de komst van de N355 te maken, er moesten situatiecorrecties worden uitgevoerd. Hier afbreken, dáár weer opbouwen, gereed in 1949. Het huis is dus verplaatst. De witte westgevel van de buren heeft me nog nooit zo wit geleken als op deze foto, evenals het pand aan de overkant, nu Mesker, destijds woning en winkel van Wim en Teda Cazemier. Behang kocht je er, en verf, speelgoed…. Wat (mij) opvalt, is de geringe autodichtheid. Eén geparkeerde vierwieler en een lichte Kever als weggebruiker. (Opvallend hoe vaak op foto’s van ‘vroeger’ een witte Volkswagen figureert…) Verder lijkt er weinig veranderd, al kende de straat in die jaren weinig groen. Hoe het “binnenkort” wordt? Afwachten of de wegverleggingsmiljoenen inderdaad op korte termijn beschikbaar komen, van de Raad van State mag het. Zonnig Noordhorn, Toén! (JB)
Reageren? JB, 33 9804RD, tel. 503095. Of mailen naar: JanBlaauw@hetnet.nl.
Eerder gepubliceerd op de achterkant van “Noordhorn Nu”, april 2012 (maandelijks orgaan van de handelsvereniging “Fortuna” en de Vereniging Dorpsbelangen Noordhorn)
Foto anno 2012, genomen vanaf ongeveer dezelfde plek als waar Leendert Lodewegen stond, ruim 40 jaar geleden… Geen aansluiting meer van de Schippersstraat op de N355, alleen een doorgang voor wandelaars en fietsers naar de Mokkenburgweg (inclusief Bedrijventerrein). Een abri voor de spaarzame bussen die er nog langs komen… De maximumsnelheid is verlaagd van 50 naar 30 km, de witte gevel links is verdwenen.
©2e foto: jan blaauw, maart 2012
Noordhorn heden en verleden 