Noordhorn heden en verleden

Soms zijn reacties op weblogberichten zo informatief, dat ik ze liever verwerk in een nieuwe bijdrage. Zoals nu, waarbij het gaat om reacties van Gert Slings en Jan Zuijdijk. Dit alles naar aanleiding van het fotootje dat ik kreeg van Bouke de Vries (Noordhorn):

Reactie van Gert Slings:

“Het zijn twee verschillende tanks, wel van hetzelfde type. Je kunt zien dat de reserve rupsbanden of -kettingen voorop de tank verschillend zijn. Ik herinner me nog dat een van de wielen waarom zo’n rupsketting zat, kapot ging. Dat was bij Nanninga (grafstenen) voor de deur, bijna naast het kantongerecht. Met vereende krachten werd dat wiel vervangen en in de sloot gerold, Toen de tank weer was weggetuft, ging Nanninga met nog wat mannen het kapotte wiel uit de sloot trekken. Dat kostte heel wat zweetdruppels. De tanks op de foto’s zijn van het type Sherman, denk ik.”

(Blz.135 “Zuidhorn 1940-1945”)

Reactie van Jan Zuijdijk:

“Ik denk dat Gert Slings gelijk heeft, de tank is een Sherman, het Engelse leger gebruikte Cromwells, een vergelijkbare tank en moeilijk te onderscheiden van elkaar. Op de vraag hoeveel tanks er door de Langestraat zijn gereden: Heel veel, het waren eindeloze colonnes met allerlei materiaal van het Canadese leger, gevechts wagens, bren carriers, houwitsers trucks… Alle colonnes kwamen uit de richting Leeuwarden, Grijpskerk en gingen richting de stad. Zij werden begeleid door stoere mannen op Harleys, zij reden zittend voor op de tank van de motorfiets wat een macho effect gaf.
De S bocht in de weg op het eind van de Langestraat richting Zuidhorn, niet ver van ons huis, was finaal kapot gereden door de rupsbanden.
Later meer.”
Jan Zuijdijk

Met dank!

Al eerder wijdde ik een blog aan de reacties van toenmalige evacué Jan Zuijdijk naar aanleiding van het boek over Zuidhorn in de bezettingstijd:

Jan Zuijdijk kwam toen met zijn ouders van Zuid-Holland naar het noorden, omdat de Duitsers destijds hun woongebied tot “Sperrgebiet” verklaarden. Onlangs kwam Jan Zuijdijk met een aanvullende reactie:

“Ja, in de dertiger en veertiger jaren liep nog niet iedereen rond met I-phones en allerhande communicatiemiddelen. De telefoon bestond toen nog maar nauwelijks en even bellen was er niet bij. Het kon gemakkelijk een paar weken duren voor men een bericht per post terug kon verwachten of zelfs helemaal niet.
Ik denk dat wij ongeveer een groot jaar in Noordhorn gewoond hebben. In oktober 1945 zijn we teruggekeerd naar Den Bommel achter op een vrachtwagen van transportbedrijf De Jong geloof ik. Die zaten in de Schipperstraat bij de molen.  Ja, zo ging dat toen,….. Het enige comfort was een stuk zeildoek waar wij onder konden schuilen tegen wind en regen.
Bij aankomst troffen wij een huis aan met eeen dikke modderlaag en gebroken meubelen, terwijl het riet tot aan de dakgoot groeide.
De mevrouw waar wij ingekwartierd waren in Noordhorn, was dacht ik een zus van boer Datema. Als dit niet zo is, weet ik het ook niet meer.
Wij woonden aan de noordkant van garage Oosterhuis (richting Grijpskerk). Een paar huizen verder woonde een schildersgezin waarvan ik alleen de dochter kende die ongeveer  van onze leeftijd was. Haar naam was Jeltje geloof ik.
Het inkwartieren werd waarschijnlijk gedaan door locale diensten. Wij kwamen aan in een gebouw waar een bowlingbaan in was en werden van daar verder gebracht ( na de erwtensoep).
Sorry om te horen dat Roelof aan kanker is overleden, zijn zus Bieke was een stuk jonger dan Roelof.
Wij, mijn vader en ik ,zijn nog een keer terug geweest in Noordhorn en hebben toen bij de familie Datema gelogeerd, maar wanneer dat precies was, weet ik niet meer. Ik herinner mij wel dat de Datema-kinderen bij mij op school zaten.
Die domineeszoon was van een ander dorp, hij kwam op de fiets, wat op zich al een wonder was ,want niemand had nog een fiets
en al zeker geen luchtbanden. De naam was Scherens of zo.
Ik moet nog ergens een schoolrapport hebben van die school. Het papier was zo schaars dat het een oud rapport van een vroegere scholier was dat hergebruikt werd, het was inderdaad de school met de bijbel met meester Slings.
Ik zal het rapport opzoeken.
Het wonen destijds was eigenlijk meer kamperen, met teveel mensen in een kleine ruimte, maar dat was nu eenmaal zo.
Ik zal alles nog eens opschrijven in een meer geordende volgorde, maar ik moet alles putten uit mijn herinnering aangezien wij met de watersnoodramp in 1953 weer alles zijn kwijt geraakt.
u kunt alles gebruiken wat ik schrijf, als het bruikbaar is voor uw blog.
Er zijn  niet zoveel mensen meer denk ik die hiermee bezig zijn.
De familie van mijn vrouw was naar Garmerwolde gebracht en die hebben daar de gehele tijd gewoond met hun eigen verhaal.”
 

De boerderij van Datema (anno 2010), waar de vader van Jan Zuijdijk werkte in 1944-1945.

©foto: jan blaauw, oktober 2010