Als ik vanmorgen tegen een uur of elf naar het sloopterrein aan de Langestraat Zuid slenter (het is benauwd warm en dan moet je spaarzaam met je krachten omgaan…), is de Drentse kraanbestuurder al weer verhuisd van perceel Langestraat 11 naar perceel Langestraat 9. Kennelijk mag hij het restant van het Heemstrahuis slopen, is de asbesthobbel genomen…. (Later, als ik even met hem praat, bevestigt hij dat de asbestploeg om half tien is geweest. Een enkel asbestplaatje, licht vlot op groen) Het afsluitende hoofdstuk is een solozaak, daar hoeft geen ‘handsloper‘ meer bij. Betekent wel dat de machinist af en toe zelf uit de cabine (met airco!) moet om de bak met rommel te vullen. Uiteindelijk lijkt de zaak binnen een uurtje beklonken. Als er nog een klein deel van de achtermuur overeind staat (monument!), besluit ik af te haken. (Ook gezien de toenemende onweersdreiging…)
’s Middags kom ik nog even kijken met de grote Canon. Wordt het terrein verder opgeruimd. De kraanbestuurder vertelt dat er op het allerlaatste moment nog weer een plaatje asbest is aangetroffen. “Waar zat die dan??!” “Geen idee…!” Betekent dat de asbestspecialisten alsnog een laatste bezoek mogen brengen aan Langestraat 9. Vervolgens wordt al het puin afgevoerd per vrachtwagen en is deze week de sloop van de twee huizen voltooid. Volgende fase!

De immer goed gehumeurde Drentse kraanbestuurder is bezig het restant van Langestraat 9 op te ruimen. Het mág!

Als er zich geen verdere complicaties voordoen, is het gauw gebeurd met deze klus!

Het nog overeind staande deel van het achterhuis ziet er niet erg zelfverzekerd meer uit. Van schrap zetten, geen sprake meer….

Soms wordt de grote bak ingeschakeld, moet met de hand worden gevuld. Allerlei rommeltjes in één keer naar de voorste container….

Een hapje muur…..

Nog een hapje…..

Het smaakt naar meer….

En dan gaat het grootste deel met enig geraas en stof tegen de vlakte….

Wat ooit een prachtig woonhuis was, staat nu wel erg nadrukkelijk in zijn hemd….

Dit is het dan! Een laatste stukje muur staat nog fier overeind! Monument, had zo bij het dorpshuis kunnen worden geplaatst ter nagedachtenis aan de ‘oude Noordhorner Gast’, komt nooit meer terug!

Als ik ’s in de loop van de middag met de grote Canon poolshoogte neem, wordt het terrein opgeruimd. Blijkt er toch nog op het allerlaatste moment een asbestdissonant roet in het eten te gooien….

Afscheid na anderhalve sloopweek, getuige van BORKkundigheid (en nuchterheid…) Met enige weemoed, maar ook berusting. “t Is nait aans….”

©foto’s: jan blaauw, 19 juni 2013