Nee, helemaal verrast is ze niet door het toekennen van de Dagblad-van-het-Noorden Streektaalprijs aan het boek “Moest Lezen” van de Stichting ‘Mien Westerkwartier’. Sigrid Frensen-de Vries is een van de acht kunstenaars die door schrijver Sietse van der Hoek zijn geïnterviewd. “Het is een origineel idee, de opzet van het boek, en het ziet er mooi uit!” Sigrid Frensen over haar passie voor botanisch tekenen en aquarelleren, en over haar ‘Noordhornerschap’:

“De streektaal, hier in het Westerkwartier? Nee, daar heb ik niks mee…” Aan het woord Sigrid Frensen-de Vries, inwoner van Noordhorn sinds 1997, vanaf dat jaar wonend aan de Verlengde Oosterweg. Hoe ze dan toch een plek kreeg in het prachtig vorm gegeven boek “Moest Lezen” van ‘Mien Westerkwartier’? “Ik werd op een zeker moment gebeld, ik weet niet meer door wie. Of ik mee wilde werken middels een interview, ze zochten naar diverse kunstenaars verspreid over het Westerwartier. Waarschijnlijk hebben ze ergens iets van mijn werk gezien, misschien op de website. Zodoende…”  Sigrid blijft er vrij nuchter onder, ook al staat ze nu meer in de belangstelling. In het nieuwste nummer van “Noorderland” bijvoorbeeld staat een uitvoerig artikel over haar artistieke bezigheden, verlucht met fraaie foto’s en andere illustraties. Sigrid doet aan biologisch tekenen en later is daar aquarelleren bijgekomen. Eerder werkte ze ‘groot’, op forse doeken. Dat bleek het niet te zijn, er volgde een periode van ‘niets doen’, mede als gevolg van depressiviteit. Op een zeker moment nam ze de beslissing om een speciale tekencursus in Leiden te gaan volgen, even “er uit!” Daar, in Leiden, ontdekt Sigrid het botanisch tekenen en het bevalt uitstekend. Voor haar is het een eye-opener, “ik zag het licht”, heel gedetailleerd, perfectionistisch bezig zijn met de natuur. Het einde van de cursus was voor haar een emotioneel moment. Conclusie: “Dit wil ik doen!” Eerder, op de Academie in Arnhem, waren de docenten niet zo gecharmeerd van het pietepeuterige werken. Wel stonden onderwerpen als kleurenleer, compositie etc. centraal en ook daar doet ze nog steeds haar voordeel mee. Eerste voorkeur van Sigrid was het werken met kleurpotloden en grafietpotloden, later kwam daar het aquarelleren bij. Aanvankelijk betekende het gebruik van waterverf  “oorlog” voor haar, maar na een cursus in Engeland (met als docente de befaamde Ann Mary Evans) heeft ze een betere verstandhouding gekregen met penseel en waterverf.  De onderwerpen? “Ik schilder vooral wat ik zelf mooi vind!” Ze houdt niet zo van het schilderen van bloemen, “die zijn al mooi van zichzelf”. Liever dooie takjes, zaadknoppen, dorre blaadjes, “die vind ik bijzonder!” Het is vaak iets waaraan je normaal voorbij loopt, “schoonheid is overal!” Ook in dingen die in eerste instantie lelijk lijken. Botanisch tekenen heeft van zichzelf nogal wat regeltjes, maar daar gaat Sigrid  soepel mee om. Niet alleen maar het ideale beeld van een plant (zonder aangevreten blaadjes, roestplekjes etc.). Het eigen inzicht geeft vaak een verrassende aanblik. Het is kunst, meer dan alleen maar illustreren. “Je probeert er toch iets van jezelf in te stoppen.” Oordeel van kenners, Sigrid Frensen ontwikkelt een eigen stijl!
Sigrid werkt voornamelijk ‘voor zichzelf’. Mogelijke opdrachtgevers haken vaak af, als ze doorkrijgen dat dit arbeidsintensieve werk niet met een habbekrats kan worden beloond. Zelf blijft ze kieskeurig. “Nee, ik teken geen rozen….., maar wel wilde rozen.” Momenteel werkt ze mee aan een project van de Hortus Botanicus in Leiden, met diverse andere botanische kunstenaars. “Het gaat om het tekenen van wintertakken. Ik heb een takje toegestuurd gekregen, van de trompetboom.” Het is nog niet helemaal duidelijk wat er uiteindelijk mee gebeurt: Lesmateriaal? Website-illustraties? Andere publicaties? Bovendien heeft de landelijke vereniging van botanische kunstenaars jaarlijks een thematentoonstelling; dit jaar is er een expositie in Lisse, over bloeiende bollen. “Daar ben je zo maar twee jaar mee bezig. Kun je zelf kiezen wat je tekent: de bol,  de zaaddozen, etc.”
Tekenen was een jeugdliefde van Sigrid, in Breukelen waar ze werd geboren en opgroeide. Na het voortgezet onderwijs ging ze een jaartje naar Amsterdam, studeerde bedrijfspresentatie en leerde haar latere echtgenoot kennen, Jeroen Frensen. Met hem ging ze in 1992 naar Duiven, waar ze vijf jaar woonden. In die tijd bezocht Sigrid de Kunstacademie in Arnhem. In 1997 kwam Noordhorn in beeld, toen Jeroen mocht helpen de IKEA-vestiging in Groningen van de grond te krijgen. Ze zochten een woonplek buiten de Stad, belandden in Noordhorn, kozen voor een huurhuis aan de Verlengde Oosterweg. Dat huis is inmiddels hun eigendom, een groot deel van de toenmalige vliering is omgetoverd in een prachtige atelier, ruim en licht. Zoon Ward is in 1997 geboren, Bertus volgde tien jaar later, in 2007. Noordhorn bevalt ze prima, ‘het woont hier goed, lekker rustig, nooit druk gedoe. Alsof we op vakantie zijn…’ Nee, echte dorpsmensen zijn ze niet, Sigrid en Jeroen zijn beiden in de Randstad opgegroeid, maar ze zouden niet meer terug willen. “Heerlijk, je kunt zo het dorp uitwandelen, zit je tussen de weilanden…” Sigrids moeder komt van een boerderij in Friesland, als kind mocht Sigrid daar graag naar toe gaan en Jeroen is er ook door aangestoken. Wennen? Ja, eerst wel…. “Kwam Jeroen thuis, zegt ie ‘Wie is die man? Hij zegt ‘hoi’ tegen me….’ Waren we niet gewend…”
Meer weten over het werk van Sigrid Frensen? Kijk eens op de vernieuwde website: www.sigridfrensen.com. Kaarten van haar hand worden ook verkocht via “De kleine plantage” in Eenrum. En binnenkort geeft ze een zesdaagse cursus in “De Kruidhof” te Buitenpost: “Botanisch tekenen met kleurpotlood”. (JB)

©foto’s: jan blaauw, april 2012

Eerder in beknoptere vorm gepubliceerd in “Noordhorn Nu”, mei 2012, negende jaargang nummer 5