“Een gemene kou, kruipt in je botten…”  Johan Brilstra, nog even een ommetje makend op de fiets, wrijft de tranen uit zijn ogen. De harde wind is inderdaad vals koud en het mag dan wel een beetje dooien, de gevoelstemperatuur past zich daar niet echt bij aan… Johan wijst vol ontzag naar de bijeengedreven “schollen” in het Van Starkenborghkanaal, “dat de boten daar ongeschonden door kunnen varen…” De zuid-ooster verzamelt de stukken ijs op bepaalde plekken in het water, de eenden en andere watervogels zoeken open plekken, waar de wind niet al te hinderlijk is. Half januari 2010, de winter vordert langzaam, ‘ooit’ wordt het weer lente…

De dooi kent vele verschijningsvormen, een voorbeeld...

De dooi teistert de hortensia-in-rust; geknakt, maar niet gebroken...

Vanaf de brug, het open gedeelte met drijvende eenden; verderop het ijsgeweld in het Van Starkenborghkanaal, richting Aduard

Een steeds kleiner wordend sneeuwrestant in de oksel van de prunus, maar..... Wat komt er nog????

©foto’s: jan blaauw, 16 01 2010