Gerrit Arends (78): Ontstoken wond? Blad mous derop!

Gerrit Arends heeft niet alleen groente en fruit verhandeld, hij is ook een geboren verteller. Het boerenkoolbladverhaal komt naar voren, als we het over voetbal hebben. Enkele jongens keerden terug van de training, gehavend, jaren geleden. Ze durfden geen mous bij buurman Zwerver uit de tuin te halen, ze kwamen bij Arends terecht. “Blad mous derop, douk derom hìn, kloar!” En ’t helpt, Arends is er rotsvast van overtuigd. Een probaat middel tegen kiespijn? “Groene zeep op de zere kies!” Arends deed ooit wel erg veel zeep op de kwellende kies. ‘Harregat”, zei Geertje….
Gerrit Kornelis Arends, zo heet hij volledig. Die Kornelis heeft eigenlijk nooit meegeteld. Geboren in Aduard, 1930. Daar gaat Gerrit naar de lagere school, vervolgens enkele jaren naar de ULO in Zuidhorn. Daarna: Praktisch leren, zien waarvoor je het doet….. Het levert hem het middenstandsdiploma op, een vakdiploma groente-fruit-aardappelen én een kruideniersdiploma. Gerrit steekt de handen uit de mouwen bij pa in de Auwerder groentezaak, is hulpbesteller bij de post, levert bestellingen af van slager Hummel.  Hij krijgt verkering met Geertje Beuving. Dat betekent vijf jaar intensief fietsverkeer tussen Aduard en Roden. Getrouwd wordt er in 1958. Gerrit en Geertje gaan naar Noordhorn, kopen het winkelhuis aan de Langestraat naast ‘De Gouden Leeuw’. De Kamer van Koophandel wil niet dat de jonge Arends hier een winkel begint, hij mag wel naar Emmen of Delfzijl. Vanwege het kruideniersdiploma… Arends zet door, Geertje runt de winkel, Gerrit is met de auto bij de weg. De eerste tien jaar ‘in maatschap’ met pa Arends in Auwerd. De verkoop van groente, fruit en aardappelen is hoofdzaak, later komen daar o.a. bloemen bij. In die tijd betekent dat nog elke dag vroeg uit de veren, naar de veiling in Stad. Ook daar heeft Gerrit veel van zijn vader geleerd: “Wat kösten de spruten, Jan?” Het omgaan met mensen ligt Gerrit wel, mensenkennis heeft hij in ruime mate opgedaan, er gebruik van gemaakt. Met ‘vertrouwen’ als sleutelwoord. De komst van de supermarkten heeft ingrijpende gevolgen. De inkomsten lopen terug, de familie Arends zoekt naar alternatieven. Zoals bloemen. Omstreeks 1990 vinden Gerrit en Geertje het welletjes.

Gerrit Arends in de nieuwe stoel. Die is voor Geertje, inmiddels terug uit Het Zonnehuis!

Het is mooi geweest. (In al die jaren is Gerrit één keer ziek geweest, veertien dagen…Hebben de jongens gevent). Vakanties? In het begin niét, pa Arends vond het bijna een onbetamelijk woord…. Toen drie dagen, pas veel later twee weken, per jaar. Na de sluiting is de stilstand veertien dagen lang ‘een zegen’! Daarna ‘verschrikkelijk…’ “Ik goa t nog n moand pebaaiern, mor aans begun k vannijs…” Het wént, “al hebben we t der stoer mit had..” Gerrit en Geertje wonen nog een jaar aan de Langestraat, verhuizen dan naar de Rijksstraatweg, bij de brug. Nóórdhorner kant… Fysiek gaat het allemaal niet voor de wind, Geertje zit na de zoveelste operatie in “Het Zonnehuis’. Ze hoopt op een terugkeer naar de noordkant van de brug. Gerrit hoopt het ook, van harte. Een twee-eenheid!

Eerder gepubliceerd in “Noordhorn Nu”, 6e jaargang nummer 1, januari 2009

Het huisje bij de brug, waar Gerrit en Geertje hopen te kunnen blijven wonen, ondanks de fysieke beperkingen.