Een bezoek aan het Noordhorner hertenkamp is altijd ‘lonend’. De ‘leenbok’ is voor de vier vaste bewoonsters geen vreemde meer, de prachtige kippen met de nauwelijks opvallende haan scharrelen opgeruimd en opruimend het hele terrein over, buitenhekkers zijn belangstellend. Zeker als verzorger Hans verschijnt, direct opgemerkt door de damherten.
“Wat zit er in die emmer?” Het dichterbij komend jongetje kijkt enigszins geringschattend naar de inhoud.
“Gewoon gras, dat’s toch niet lekker?”
“Nou”, zegt Hans de Boer geduldig, “de herten lusten dit wel, hoor! En ze hebben eerder al ander lekkers gehad.”
Het jongetje lijkt maar half overtuigd.

Bijvoeren van biologisch-dynamisch gekweekt gras door verzorger Hans. De damherten laten het zich smaken.

“Heet dié Bambi?”
Hans verstaat hem blijkbaar niet goed.
“Ja, dat zijn allemaal Bambi’s”, zegt hij.
“Nee, die kleine daar, heet dié Bambi?”
“Ja, dat’s echt Bambi”, zegt Hans. Hij is desnoods bereid toe te geven dat de grote bok ‘Goliath” heet en een van de hindes ‘Brigitte Bardot’.
Tevreden kijkt het jongetje naar de verzorger die het gras verdeelt over meerdere plekken. De damherten doen er zich inderdaad te goed aan. Aparte leefwereld, zo’n hertenkamp, maar wel intrigerend. En soms leidend tot enig hoofdschudden, als je hoort wat buurtbewoners soms allemaal over het hek gooien aan voedsel. De verzorgers zouden wat meer terughoudendheid op prijs stellen…

Bambi in Hoenderland....

©janblaauw, 18/20 september 2008