Heel gewoon en toch bijzonder. Een zonnige zondagmorgen in juli. Terwijl vele wandellustigen zich richting Nijmegen spoeden, zit ik in pijama en ochtendjas buiten op het bankje bij de voortuin. Ja natuurlijk, de vraag: “Hoe zal het de komende week met de vele duizenden wandelliefhebbers in het Rijk van Nijmegen gaan?” speelt wel degelijk door mijn hoofd, af en toe. Toch zit ik rustig, kijk naar de bloeiende planten om me heen, voél de stilte, hoor de zanglijster desondanks, en het klappen van de autodeuren bij de buren, geniét. Nee, die Vierdaagse in Nijmegen, hoe graag ik ook zou willen, out of sight…. Zestien keer volbracht, een zeventiende bleef beperkt tot een driedaagse, daarna doodziek niet in staat om maar te dénken aan de ene voet voor de andere… (En 17 is nog wel mijn geluksgetal).
Ik kom in beweging, haal mijn Canon en kiek, kiek en kiek. Fraaie bloemen, al of niet met insectenbezoek.

Bloeiende 'Kom hoeheetienogmaarweer', met wesp

 Bij onszelf, bij de buren, zo gewoon dichtbij en toch zo bijzonder. Royale ruimte voor gedáchten, op enkele vierkante meters aan de Verlengde Oosterweg in Noordhorn. Met de beste wensen voor alle Vierdaagselopers die in Nijmegen van start gaan!

foto: ©janblaauw, 13 juli 2008